Goodbye 2014

Τι χρονιά και αυτή!
2014 σε ευχαριστώ πολύ για τις στιγμές που μου έδωσες!

Ευχαριστώ για τα μαθήματα που πήρα, για τις πίκρες για τα νεύρα, για το άγχος!
Ναι, μέσα από αυτά νιώθω πως έγινα καλύτερος.
Ναι, ένιωσα ότι ζω, ότι ανήκω στον εαυτό μου, ότι είμαι άνθρωπος!

Σε ευχαριστώ για τα πράγματα που μου χάρισες.
Ευχαριστώ για τα φλερτ, ευχαριστώ για την αυτοπεποίθηση, ευχαριστώ που με ανέβασες πολλά σκαλοπάτια!
Ναι, ήσουν μια χρονιά που μέσα σε αυτή άλλαζα μέρα με τη μέρα, όλο και πιο έντονα.
Είδα τον εαυτό μου και τους άλλους διαφορετικά.
Γνώρισα περισσότερο κόσμο.
Γνώρισα περισσότερα μέρη.
Ένιωσα περισσότερα και απεγκλωβίστηκα από άσχημες καταστάσεις.
Πέρασα από γυάλινους τοίχους μόνο με μικρά τραύματα.
Πήγα βήματα μπροστά στους στόχους μου.
Πήρα εφόδια.

Τώρα είμαι έτοιμος.
Έτοιμος για ένα γεμάτο 2015 που θα ζήσω την κάθε στιγμή.
Έτοιμος για καινούργιες εμπειρίες.
Έτοιμος για νέες γνωριμίες.
Έτοιμος για ότι καλό έχει να μου δώσει ο χρόνος.
Πιο δυνατός ώστε να αντιμετωπίσω τα άσχημα.

Καλή Χρονιά!

~.~.~.~

Unlocked

Και όλα γίνονται μερικές μέρες καλύτερα...
Η διάθεσή σου,
ο καιρός,
η παρέα.

Και έτσι κι εσύ θες να είσαι αυτός ο άνθρωπος.
Αυτός που βάζει στην άκρη μερικές φορές υποχρεώσεις και σκέψεις.
Αυτός που περνάει όμορφα και ζει έντονα.
Αυτός που απομακρύνει κάθε τι αρνητικό.
Αυτός που αποβάλλει κάθε κόμπλεξ και κακία.

Και γυρίζοντας πίσω σε καταστάσεις που σε πίεζαν,
εύχεσαι να ήσουν εκεί τώρα που θα μπορούσες να τις αντιμετωπίσεις τόσο απλά!
Και μαθαίνοντας από τα λάθη σου, ξέρεις ποιο δρόμο να πάρεις πλέον.
Αισθάνεσαι ασφαλής με τον εαυτό σου.
Κάνεις τους άλλους να νιώθουν το ίδιο.

Γιατί αν νομίζεις ότι ένας πρίγκιπας το βάζει κάτω, γελιέσαι.
Χάνει μάχες, αλλά κερδίζει τον πόλεμο.
Έχει απώλειες, αλλά δε του λείπει τίποτα.

Oι πρίγκιπες θα είναι πάντα ερωτευμένοι με τη ζωή.

~.~.~.~.~

ω Δεκέμβριε!

Κι έτσι κάπως μπαίνει ο Δεκέμβριος...
Με μια πόλη γεμάτη φωτάκια και Χριστουγεννιάτικα δέντρα,
με την αίσθηση πως ένας κύκλος κλείνει,
με την αίσθηση ότι κάτι νέο θα έρθει.

Η αρχή του Χειμώνα...
Έτσι κι εσύ, μέσα στο κρύο,
προσπαθείς να βρεις την ζεστασιά.
Να ενωθείς ξανά με ανθρώπους,
όπως έκανες παλιά,
τότε που ήσουν ανέμελος,
αυτό ζητάς και πάλι.

Ζητάς να βρέχεσαι αλλά να μη σε νοιάζει,
να κρυώνεις αλλά να ξέρεις ότι υπάρχει ένα μέρος να σε ζεστάνει,
να μελαγχολείς αλλά να σε συνεφέρουν οι δικοί σου άνθρωποι.

Δε θέλω άλλα ψέματα,
δε θέλω άλλους τσακωμούς,
δε θέλω άλλη ίντριγκα.

Ζεστές αγκαλιές,
αγάπη,
έρωτα,
κατανόηση,
ειλικρίνεια,
υγεία,
φίλους εκεί για εμένα,
αλλά κυρίως... στιγμές!

~.~.~.~.~

Slow Motion

Και κάπως έτσι κυλά ο χρόνος στην πόλη...
Και το κρύο όλο και περισσότερο, και το κενό να μεγαλώνει.
Μια άγνωστη και περίεργη αίσθηση.
Λίγη ομίχλη, σύννεφα και πολύ βροχή, δε σε αφήνει να δεις ξεκάθαρα.

Λίγο ότι έχεις κλειστεί στον εαυτό σου, λίγο ότι δε σε ικανοποιεί πλέον τίποτα...
Λίγο η βαρεμάρα των ημερών, η αίσθηση του να θες να μείνεις μέρες κάτω από τα σκεπάσματά σου, τρώγοντας σοκολάτες και ακούγοντας μελαγχολική μουσική.
Έτσι περνάει o χειμώνας.

Και τι έκανες; Και τι ένιωσες; Και πότε πρόλαβες να κουραστείς;
Και θες να είσαι δραστήριος, αλλά δε βρίσκεις το κουράγιο.
Όλο προγραμματίζεις και ποτέ δεν πράττεις.

Πάτα στα πόδια σου γερά πρίγκιπα.
Δώσε ώθηση και φύγε μακριά!

~.~.~.~.~

Esc

Όχι το γνωστό πλήκτρο του υπολογιστή σου.
Κάτι σημαντικότερο.
Η απόδραση.

Είναι φορές που η καθημερινότητα σε πνίγει.
Τότε που πρέπει να πατήσεις φρένο.
Πριν πεις τέλος σε όλα.

Απλά μια απόδραση.
Μια εκδρομή, μια μονοήμερη με την παρέα.
Μια Κυριακή χωρίς να κάνεις κάτι.
Μουσική, καφές και ένα τετράδιο στο χέρι.

Απόδραση από τη δουλειά,
Απόδραση από τον γνωστό σπαστικό σου περίγυρο,
Απόδραση από τα συνηθισμένα.

Όλα έχουν ένα μέτρο, αυτό φρόντισε και για την απόδρασή σου.
Κάνε την αλλά μη σε παρασύρει.
Μια-δυο μέρες φτάνουν τις περισσότερες φορές.

Καλή ξεκούραση :)

~.~.~.~

Σα να Φθινοπώριασε

Σε μια πόλη όπου κάθε Φθινόπωρο σημαίνει και αρχή, όσο δύσκολη και αν είναι αυτή, αυτό που βλέπεις δεν είναι μόνο ένας γκρι ουρανός.

Είναι τα ρούχα που κατεβάζεις από το πατάρι. 

Είναι το κουβερτάκι που αρχίζει να σου κάνει παρέα κάθε βράδυ.

Είναι ο ζεστός καφές που απολαμβάνεις το πρωί, με τα ανακατεμένα σου μαλλιά, φορώντας ένα μποξεράκι με σχέδια.

Είναι οι βόλτες στο πιο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, παρέα με φίλους.

Τότε που η ζακέτα σου σε προστατεύει από την ψύχρα του απογεύματος.

Οι ζεστές αγκαλιές τα πρωινά.

Τα παθιασμένα φιλιά ενώ έξω βρέχει.

Είναι τα ρούχα που φοράς και μυρίζουν μαλακτικό.

Καφέ, μπλε, τζιν, ζακέτες, μάλλινες μπλούζες, δερμάτινα.

Είναι εκείνη η μέρα που ξέχασες να πάρεις ομπρέλα και έγινες λούτσα.

Έπειτα όμως, πήρες έναν καυτό καφέ στο αγαπημένο σου χάρτινο ποτήρι παρέα με τους πιο καλούς σου φίλους.

Ομπρέλες γεμάτες χρώματα και σχέδια.

Απαλή μουσική, μέσα στο λεωφορείο, ενώ οι σταγόνες της βροχής πέφτουν με μανία έξω.

Άνθρωποι να τρέχουν, να βρουν ένα υπόστεγο.

Φύλλα να πέφτουν, να μυρίζει το γιασεμί που έχει απλώσει στους δρόμους.

Ένα απαλό αεράκι να φέρνει όλη εκείνη τη δροσιά που το καλοκαίρι ζητούσες απεγνωσμένα.

Κι έτσι κάπως, ενώ θα κάνεις ένα review του καλοκαιριού που πέρασε,

θα δεις πως το φθινόπωρο σου ετοιμάζει σίγουρα νέα πράγματα.

Νέες εξορμήσεις σε βουνά, σε άγρια βράχια νησιών,

δουλειά με ζεστό καφέ, σχολή με την παρέα

και ένας έρωτας που θα τον βολέψεις κάτω από μία ομπρέλα.

~.~.~.~.~

[ Space ]

Σε μια πόλη όπου ποτέ δεν κοιμάται, είναι η αλήθεια πως αυτό που χρειάζεσαι είναι λίγος χώρος.

Ναι, καλή η παρέα, καλό το να έχεις ανθρώπους γύρω σου.

Τι γίνεται όμως όταν θες να μείνεις για λίγο μόνος σου και δε μπορείς;

Ίσως ένα από τα χειρότερα πράγματα το να μη μπορείς να ηρεμήσεις.

Το να κάτσεις να σκεφτείς χωρίς να πρέπει να βουλώσεις τα αυτιά σου.

Το να μην χρειαστεί να πας στη γωνία σου για να βρεις λίγο χώρο.

Αυτό που χρειάζεσαι, μερικές ώρες να κάνεις ελεύθερα ότι θέλεις.

Να μην περιορίζεσαι.

Να μην χρειαστεί να δώσεις λόγο για τα πάντα.

Να είσαι μόνο εσύ εκεί.

Θες την ησυχία σου.

Θες την άνεσή σου.

Θες να αφεθείς.

Άραγε κάτι τέτοιο χαρακτηρίζεται πλέον ως πολυτέλεια;

Μια τέτοια πίεση, μια τέτοια κατάσταση, δε θέλω να φαντάζομαι που μπορεί να οδηγήσει.

Give me some space!

~.~.~.~.~

Ανακαίνιση

Έτσι ξεκίνησα, με κάποιες σκέψεις. Με ένα μυαλό που έχει επεξεργαστεί τόσα πολλά.
Με ένα μυαλό σε 24ωρη λειτουργία.

Κι όμως, δε τα παράτησα. Μπορεί να μην είναι τίποτα, μπορεί να είναι πολλά αυτά που έγιναν.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι έπονται κι άλλα...

Κι όμως, είμαι από αυτούς, που ανάμεσα στον κόσμο της πόλης, αυτόν τον αφιλόξενο -ώρες ώρες τρομακτικό, περπατάω με το κεφάλι ψηλά και με ένα αμήχανο χαμόγελο.

Είμαι εδώ και γράφω, είμαι εδώ και σκέφτομαι.
Είμαι εδώ και σχεδιάζω, είμαι εδώ και δρω.

Έτσι και αυτό το φθινόπωρο.
Μπορεί η μελαγχολία να με πνίγει.
Μπορεί να μην πήγαν όλα όπως τα σχεδίαζα.

Όμως σύντομα, το ξέρω, όλα θα αλλάξουν.
Και έτσι όπως ένα δέντρο πετάει τα φύλλα του, έτσι βγάζει καινούργια.

Έτσι κι εγώ.
Σε μια δύσκολη φάση, αρχίζω και ταξινομώ.
Ταξινομώ την ζωή μου.
Σχεδιάζω και πάλι.

Να αποτύχω;
Ναι, μπορεί οι στόχοι να αποτύχουν.
Ξέρω όμως ότι θα έχω προσπαθήσει για κάτι.
Ξέρω ότι δε θα έχω μείνει στάσιμος.

Έτσι αρχίζω.
Αρχίζω να με ενδιαφέρω.
Αρχίζω να με προσέχω.

Ήμουν πολύ αφελής.
Νόμιζα αυτό είναι δουλειά άλλων.
Ήμουν εκεί να λύνω προβλήματα. Όμως όχι τα δικά μου.
Ήμουν εκεί να βρέχομαι, να με παίρνει ο αέρας και να μη με πειράζει.
Όμως δε θα με βρεις ξανά σε αυτό το μέρος.

Δε ξέρω αν η στιγμή είναι κατάλληλη.
Δε ξέρω αν θα έχω κάποιον να με στηρίξει.
Δε ξέρω αν θα μπορέσω να τα καταφέρω.
Δε ξέρω αν μπορώ να με εμπιστευτώ.

Ξέρω όμως ότι θα μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου.

~.~.~.~.~

Τέλος Αυγούστου

Υπάρχει ένας μήνας τον χρόνο, που οι ρυθμοί στην πόλη μειώνονται.
Έχει βαπτιστεί Αύγουστος.
Ίσως γιατί είναι ο μήνας της αυγής, του ξεκινήματος, της αρχής.

Και να που και αυτός ο μήνας έφτασε στο τέλος του. Οι ρυθμοί επαναφέρονται.
Και να που έφερε σκέψεις και προβληματισμούς. Τα ίδια κάθε χρόνο.
Και να που σήκωσε ένα κύμα και σκέπασε έτσι γλυκά αναμνήσεις, όμορφες στιγμές μέσα στο καλοκαίρι.

Κάθε χρόνο πιο πολλά. Ένα φορτίο παραπάνω.
Ύπουλος μήνας. Κάτι σου φέρνει, κάτι σου παίρνει.
Ποτέ να μη τα έχεις όλα.

Και τώρα πες μου πως να ξεκινήσεις;
Πως να μπουν όλα σε μια σειρά;
Μακάρι λες να είχες δυνατότητα επαναφοράς στο μηδέν.
Από την άλλη είναι αυτές οι γλυκόπικρες αναμνήσεις, που μέσα σου κρυφά αγαπάς.

Και τώρα ποια αγκαλιά θα σε κρατήσει;
Όλες δείχνουν ανασφαλείς και ανίκανες.
Και πως να πατήσεις στα πόδια σου; Ποιος θα είναι εκεί;
Και σε πιάνει ο εγωισμός σου και τα βάζεις με όλους και με όλα.

Είναι η στιγμή που πρέπει να συντονίσεις τα πάντα στο μυαλό σου σε χρόνο dt.
Είναι νέες ευθύνες.
Είναι νέα σχέδια. Σχέδια με κίνδυνο. Σχέδια αβέβαια.
Είναι όλα αυτά και άλλα τόσα.

Κάθε πρίγκιπας οφείλει να σκέφτεται αλλά και να πράττει σύντομα.
Ίσως ο ρόλος του να είναι πιεστικός. Ίσως μερικές φορές να πρέπει να φοράει μάσκες.
Ίσως κάποια δάκρυα είναι καλό να φεύγουν.

Κάθε πρίγκιπας επιστρέφει δυνατότερος και σοφότερος(;).
Καλό φθινόπωρο!

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

Μόνο Λόγια

Σε μια πόλη που ξέρει να λέει τα καλύτερα ψέματα, είναι αλήθεια πως ψάχνεις για λίγη ειλικρίνεια.

Ποτέ δεν ήταν πιο δύσκολο.

Άνθρωποι κάλπικοι, 

λες και τους έφτιαξαν για να διανέμουν μια λάθος εικόνα για το γένος μας.

Άνθρωποι που με μόνο λόγια φροντίζουν να σε μεθούν,

να σε γεμίζουν εικόνες.

Άνθρωποι που γεμίζουν τα κενά σου, αυτά του μυαλού,

με τις υποσχέσεις τους.

Υποσχέσεις ότι θα μείνουν εδώ.

Υποσχέσεις ότι θα περάσετε ένα όμορφο καλοκαίρι.

Υποσχέσεις ότι θα είναι εντάξει απέναντί σου.

Υποσχέσεις για ότι έχεις φανταστεί.

Κι εσύ περιμένεις πράξεις

και αυτές ποτέ δεν έρχονται.

Και πριν προλάβεις να καταλάβεις,

απλά δικαιολογείς.

Ε όχι λοιπόν, 

γιατί οι δικαιολογίες κάποτε τελειώνουν.

Και κάπως έτσι οι άνθρωποι πέφτουν στα μάτια μας.

Όχι άδικα,

εκείνοι το επέλεξαν.

Επέλεξαν να "πράξουν" εκ του ασφαλούς.

Επέλεξαν να μη δράσουν, να μείνουν απαθείς. 

Εγώ επέλεξα να τους διώξω από τη ζωή μου.

Και όποτε τους συναντάω; Να τους αποφεύγω.

Δύσκολο, ξέρω, οι υποσχέσεις είναι γλυκές.

Αυτό που μένει μετά όμως είναι πίκρα.

Πίκρα για κάτι που έμεινε στα λόγια, 

σαν τα σχέδια που κάναμε κάποτε...

~.~.~.~.~.~.~.~

Κάπως έτσι νιώθω

Σε μια πόλη γεμάτη κυνικότητα, υπάρχουν ακόμη κάποιοι που σκέφτονται ρομαντικά.
Όχι, δε μιλάω για παραμύθια.
Δε μιλάω για εικόνες ιδανικές, πράγματα μη πραγματοποιήσιμα.
Μιλάω για απλά πράγματα.
Για πράγματα που συμβαίνουν κάπου εκεί έξω.

Ένα καλοκαίρι. Ένα ζευγάρι. Μερικοί φίλοι.
Ένα σαββατοκύριακο. Μια εκδρομή.
Ένα πάρτι. Μερικά χαμόγελα. Συναισθήματα.
Αγκαλιές. Έρωτας. Χαλάρωση.
Διάθεση. Μικρές, όμορφες, χαζές στιγμές.

Κι όμως τόσο δύσκολο.
Σχέδια ναυαγούν στο δευτερόλεπτο.
Άνθρωποι που δε κρατάνε.
Φίλοι χωρίς διάθεση, υποτονικοί.
Εσύ γεμάτος σκέψεις που κανείς δε τους δίνει χώρο.

Προσπαθώντας να καλύψεις τα συναισθηματικά σου κενά, κάνεις λάθη.
Προσπαθώντας να περάσεις καλά, τα κάνεις όλα χειρότερα.
Προσπαθώντας να αισθάνεσαι όμορφα, βλέπεις άσχημα πράγματα.

Και κάπως έτσι δε γεμίζεις μέσα σου.
Ένα αδιέξοδο. Μια απόγνωση.
Μια απογοήτευση που σου δίνουν οι άνθρωποι καθημερινά.

Αυτό που θες:
Ένα καταφύγιο.
Ένα plan B.
Κάποιο στήριγμα.
Λίγη αυτοπεποίθηση.

Οι πρίγκιπες πάντα θα κυνηγάνε τα όνειρά τους, όσα εμπόδια και αν τους βάλεις.
Σε περίπτωση που τους τα χαλάσεις θα κάνουν άλλα.

Με εκτίμηση,
Ο πρίγκιπας και οι σκέψεις του

~.~.~.~.~

Λευκές Σελίδες

Σε μια πόλη όπου οι άνθρωποι πνίγονται σε τόνους χαρτιά, 

είτε μέσα σε βιβλία είτε σε έγγραφα εργασίας, 

το μόνο που θέλουν είναι μια στιγμή να ανασάνουν.

Το ξέρω πως το σκέφτεσαι, ειδικά τώρα που είναι καλοκαίρι. 

Ένα πράγμα στο μυαλό σου: Η απόδραση.

Απόδραση από την καθημερινότητα και ότι μας έχει πιέσει τόσο πολύ.

Απόδραση από τα γνωστά, τα συνηθισμένα, τα κοινά.

Κι αν είναι χαρτιά, ας είναι λευκά.

Ας είναι ένα άδειος καμβάς που θα τον γεμίσεις όπως θες εσύ.

Που θα τον γεμίζεις με πάθος και αισιοδοξία.

Δε θα έχει σύννεφα. Δε θα έχει σκούρα χρώματα.

Θα έχει μόνο κοκτέιλ, έρωτα, θάλασσα και χρώμα φωτεινό.

Θα έχει γαλάζιο, πορφυρό και άσπρο.

Μπορεί να είναι ποίημα.

Ένα ποίημα ερωτικό.

Μια αφήγηση γεμάτη συναισθήματα.

Ίσως να είναι μια ιστορία.

Αυτή που θες να γράψεις εσύ όμως.

Αυτή που η δικιά σου καρδιά θα φτιάξει.

Ότι και να είναι, 

ας είναι ένα κομμάτι από το βιβλίο της ζωής σου.

~. ~. ~. ~. ~. ~. ~. ~

Λίγη κόλλα

Υπάρχουν φορές που νιώθεις σα να έχει περάσει μια καταιγίδα από πάνω σου, που μαζί της έχει φέρει σκόνη και έτσι εσύ, γεμάτος λάσπη, ξεπλένεις το χάλι σου με δάκρυα. 

Θα παρακαλούσες όλα να ήταν πιο απλά.

Ίσως μερικές στιγμές θα αναγκαστείς να θυμώσεις με τον ίδιο σου τον εαυτό.

Θα θυμώσεις γιατί δεν τον πρόσεχες αρκετά και τραυματίστηκε. Και έσπασε.

Η καρδιά σου σαν ένα πανέμορφο κρυσταλλικό ποτήρι θα βρίσκεται πλέον ένα σωρό κομμάτια στο πάτωμα. Ποιος θα φέρει λίγη κόλλα ξανά; Έστω να μπορέσει να κρατηθεί ζωντανή.

Και έτσι εσύ, θα διστάσεις να την ξαναδώσεις, γιατί φοβάσαι τα χέρια που τρέμουν.

Φοβάσαι να δώσεις περισσότερα. Και θα γίνεις ένα με αυτούς που σε πλήγωσαν.

Αλλά εσύ δε θες αυτό. Ένα  πρίγκιπας έχει μάθει να διατηρεί την θέση του.

Έχει μάθει να απαλλάσσει τον εαυτό του από προηγούμενες καταστάσεις που δημιουργούν κόμπλεξ.

Σε μια πόλη που όλοι δίνουν όλο και λιγότερα και ζητάνε όλο και πιο πολλά,

κανένας δε ζει ευτυχισμένος. 

Υ.Γ. Να θυμηθώ να προσέχω πιο πολύ τον εαυτό μου που κάνει τόσο πολλά για να γίνω καλά

~.~.~.~.~.~.~.~

.

"Τα εισιτήριά σας παρακαλώ"

Σε μια πόλη γεμάτη ταξιδιώτες, λίγοι είναι αυτοί που δεν έχουν αφεθεί στον ενθουσιασμό ή την μελαγχολία που σε παρασύρει η διαδρομή.
Στην τσέπη ένα εισιτήριο.
Ίσως μια επίσκεψη σε κάτι καινούργιο, κάτι το μοναδικό και διαφορετικό.
Ίσως μια καθιερωμένη διαδρομή.

Ίσως αυτό το εισιτήριο που έχεις κρατήσει στο πορτοφόλι σου απ' όταν είχατε βγει ραντεβού.
Αφορμή μου ένα μόνο εισιτήριο.

Το εισιτήριο της επιστροφής μου στην Αθήνα
που πάντα με κάνει να χαίρομαι.

Το εισιτήριο που χτύπησα για να πάρω το
μετρό να πάω για καφέ με τους αγαπημένους
μου φίλους.

Το εισιτήριο που βγάλαμε για να δούμε μια
συναυλία μαζί, αγκαλιά όλο το βράδυ.

Το εισιτήριο στο νοσοκομείο, όταν έβλεπα
όλον τον κόσμο θολό και έτρεμα σε κάθε
νέα εξέταση.

Το εισιτήριο από τις πιο όμορφες διακοπές
με την καλύτερη παρέα συν τα κοκτέιλ.

Το εισιτήριο που έκλεισα για το διήμερο που
θα περνούσαμε μαζί, όταν εσύ μου το
ακύρωσες λέγοντάς μου ότι τελειώσαμε.

Το εισιτήριο στην είσοδο του κλαμ, σε
εκείνο που βρεθήκαμε τυχαία.

~.~.~.~.~.~.~.~.~

Πάλεψε Πρίγκιπα

Κάθε άνοιξη είναι ένας προθάλαμος για το καλοκαίρι.

Κι ενώ οι πεταλούδες και τα λουλούδια σε περιτριγυρίζουν,

ενώ το φλερτ και οι γνωριμίες δίνουν και παίρνουν,

ενώ φοράς χρώμα και ένα χαμόγελο,

ίσως κατά βάθος κάτι λείπει.

Και δεν είναι τόσο έντονο πάντα. Αλλά τα βράδια γίνεται επίμονο.

Είναι πράγματα που σε κάνουν να βάζεις τον εαυτό σου σε ψυχαναγκασμούς.

Κόμπλεξ που έρχονται στην επιφάνεια.

Σκέψεις για το ερχόμενο φθινόπωρο.

Ίσως μεγαλώνεις.

Ίσως σκέφτεσαι πιο βαθιά πλέον.

Και αυτό τώρα είναι καλό ή όχι;

Όπως και να έχει, στηρίξου γερά στα άτομα που είναι δίπλα σου.

Πάντα τα σύνθετα σπάνε σε απλά.

Φόρα πανοπλία πρίγκιπα και πάλεψε.

Πνιγμένος

~.~.~.~.~.~.~.~

Δεν υπάρχει πιο άσχημο πράγμα από ανθρώπους και καταστάσεις που δε σε αφήνουν να πας μπροστά.

Τόσα όνειρα, τόσες φιλοδοξίες, ένα άτομο γεμάτο αυτοπεποίθηση.

Κι όμως, υπάρχουν αυτοί που είναι σα να προσπαθούν με κάθε τρόπο να σου κόψουν τα φτερά. Να συμβιβαστείς, όπως έκαναν και αυτοί.

Δυστυχώς στη ζωή δε λειτουργούμε μόνοι και έχουμε ανάγκη κάποιους ανθρώπους.

Αλλά έρχεται κάποια στιγμή που θες να απεγκλωβιστείς. Θες να δεις μπροστά.

Είναι σα να θέλουν να σου φορέσουν παρωπίδες.

Να σε κλείσουν στο δικό τους κόσμο.

Να μη βλέπεις χρώματα παρά μόνο άσπρο και μαύρο.

Με όση δύναμη έχεις λες όχι, είναι κουραστικό.

Σα να σηκώνεις όλο τον κόσμο.

Ένα πράγμα σα να προσπαθείς να αποδείξεις ότι υπάρχει και άλλη οπτική, ότι δεν είσαι ελέφαντας.

Πολύ δύσκολο στην πράξη και κανείς γύρω να βοηθήσει. Νιώθεις τόσο αδύναμος. Σαν κάθε φορά να ρουφάνε σιγά σιγά όλη την αισιοδοξία σου.

~.~.~.~.~.~.~.~

Είχα καιρό

Είχα καιρό να γράψω

...και δεν είναι ότι δεν μου έρχεται τι να πω

Είναι ότι οι σκέψεις είναι τόσο μπερδεμένες.

Κάθε άνοιξη τα ίδια.

Από τη μία η απίστευτη χαρά που σου προσφέρει ο ήλιος, οι αμέτρητοι καφέδες με ώρες συζητήσεων, οι ώρες που απλά χαζεύεις τα λουλούδια, τον ήλιο και το ταβάνι, οι βόλτες στο σπίτι με τα εσώρουχα...

Από την άλλη η αίσθηση πως όλα είναι ρευστά, ένα βάρος που υπάρχει απ τον μουντό χειμώνα, σκέψεις για το μέλλον, ένας φόβος για το μετά και ένα γεμάτο απορίες σώμα που αναζητά τον εαυτό του, τον σκοπό και τα θέλω του.

Μοιρασμένα συναισθήματα, ώρες ώρες ανάμεικτα. 

Ένας πρίγκιπας δίχως πλάνο.

Είχα καιρό να νιώσω έτσι.

~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~

Εφημερία

Όχι όπως η βάρδια ενός νοσοκόμου, αλλά κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα στην πόλη.

Άνθρωποι γνωρίζοντας άλλους ανθρώπους που προσπαθούν να καλύψουν εφήμερα τη μοναξιά τους.
Άνθρωποι που έχουν πιεστεί από σχέσεις, παιδιά ενός άλλου θεού, ψυχές αποκλεισμένες από ένα σωρό άμυνες.
Ένα κρεβάτι που δίνει και παίρνει.
Διαφορετικοί σύντροφοι καλύπτουν σε πολύ μικρά κομμάτια ότι πόθησες αλλά ποτέ δεν επιχείρησες.
Ή το έκανες αλλά η πληγή που άφησε ήταν αγιάτρευτη.
Ή δε το έκανες γιατί σε είχε κάνει ήδη ψυχρό η ζωή σε μια πόλη που όλοι φοράνε ένα προσωπείο.
Μια πόλη που έχει τόσα μυστικά, τόσο πάθη και ανασφάλειες.

Κενό

Είναι μερικές στιγμές που νιώθεις ένα μεγάλο κενό.

Μεγάλο όσο ένα ανθρώπινο σώμα.

Είναι η φύση κατασκευασμένη έτσι άραγε ώστε ένας άνθρωπος να έχει ανάγκη έναν άλλον;

Και είναι άραγε υποχρεωτικά τόσα ραντεβού χωρίς λόγο;

Και γιατί κάθομαι εδώ και γράφω και δεν είμαι απλά μαζί σου κάπου έξω να περνώ ευχάριστα τη ζωή μου;

Και γιατί ορισμένες φορές οι φίλοι δεν αρκούν;

Μήπως είμαστε εγωιστές απλά και θέλουμε έναν άνθρωπο για εμάς όλο το 24ωρο κάθε μέρα;

Άραγε είναι θέμα συμφέροντος;

Κι αν ναι;

Εκεί ζούμε

Σε μια εποχή όπου οι γυναίκες έχουν γίνει τόσο αυταρχικές και απαλλαγμένες από κάθε συναίσθημα, ενώ οι άντρες τόσο ευαίσθητοι και πρόθυμοι, στην προσπάθεια κάπου να βρουν και οι δύο το μέτρο για την ισότητα, κάτι έχει γίνει λάθος.

Σε μια εποχή που κανείς δεν γνωρίζει ακριβώς την σεξουαλικότητά του και που η ζωή του επιφυλάσσει μεγάλες εκπλήξεις, κάποια πράγματα δείχνουν τόσο μπερδεμένα.

Σε μια εποχή, με τόσες επιλογές και τόσες βιαστικές αποφάσεις, μικρής διάρκειας σχέσεις και γρήγορα "σ' αγαπώ". Σε ένα περιβάλλον που δεν ευνοεί κάτι περαιτέρω από ελάχιστο κακό φλερτ και μέτριο σεξ.

Κάπου εκεί ζούμε όλοι μας. Σε ένα τέτοιου τύπου διαμορφωμένο τοπίο, οπού απλά προσπαθούμε να αναπνεύσουμε μέσα από την κάπνα των τσιγάρων και την ασφυξία των πολλών εραστών.

Εκεί όπου τα σεντόνια αλλάζουν γρήγορα, και τα νέα δε προλαβαίνουν να μείνουν για πολύ καθώς "λερώνονται" γρήγορα.

Εκεί όπου τα πληκτρολόγια γράφουν όσα η πραγματική ζωή φοβάται να αντιμετωπίσει.

Εκεί όπου οι αγκαλιές με το μαξιλάρι μας φέρνουν σε επαφή με όσους θα θέλαμε πραγματικά να αγκαλιάσουμε αλλά δε τολμήσαμε.

Εκεί όπου κάθε ποτό είναι ένα γιατί και κάθε τσιγάρο μια βαθιά μελαγχολία.

Εκεί ζούμε.

Κυνηγώντας τον Έρωτα

~.~.~                                                               ~.~.~                                                                ~.~.~

Σε μια πόλη όπου ο έρωτας είναι μια έννοια τόσο διχασμένη, ο κάθε ένας διεκδικεί ένα κομμάτι από αυτόν.
Κάθε διαφορετική εκδοχή, τόσο πολύπλοκη και ταυτόχρονα απλή όσο η ίδια η ζωή.

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ, στα γνωστά μπαρ, με μια μικρή προσδοκία για εκείνη τη γνωριμία που θα γίνει έτσι από το πουθενά.
Παντού βλέμματα, στο χέρι ποτά και κάπνα.

Ελπίδα να συμβεί κάτι που μοιάζει τόσο φυσιολογικό, αλλά πλέον απρόσιτο.

Ραντεβού όχι σαν αυτά με κεριά και γεύματα, αλλά με καφέ από τα starbucks και βόλτες κάτω απ' την ακρόπολη μετά το ηλιοβασίλεμα.

Φιλιά κρυφά σε ερημικούς δρόμους και πειράγματα ίδια με αυτά των παιδιών.

Σεξ με πάθος σα να είναι από τις πρώτες φορές, με την κατάλληλη μουσική από πίσω.

Ρομαντισμός, όχι με ποιήματα, αλλά με πράξεις απλές, καθημερινές.

Ναι, αν με ρωτάς, αυτά νομίζω λείπουν από την πόλη μας.

Και αν ρωτήσεις κάποιον εκεί έξω το βράδυ, κάπου ανάμεσα στον θόρυβο, τα σκουπίδια και την κίνηση, όλοι θα συμφωνήσουν πως αυτό που κυνηγούν είναι ο έρωτας.
Και αν ρωτήσεις γιατί ξενυχτάνε πάνω από έναν κινητό πάντοτε online, ο έρωτας είναι η απάντηση.
Και αν ρωτήσεις πως αυτή η πόλη μπορεί να γίνει υπέροχη, ο έρωτας είναι η απάντηση.

~.~.~                                                               ~.~.~                                                                ~.~.~

Το φλερτ… πήγε στον παράδεισο

~.~.~

Σε μια πόλη με γρήγορους ρυθμούς, γρήγορες αλλαγές, γρήγορο φαγητό, ακόμα και οι σχέσεις καταλήγουν  να είναι τόσο γρήγορες, που δεν ξέρω αν συνεχίζουν να είναι το ίδιο ουσιαστικές.

Οκ, είμαστε ενήλικες και μπορούμε να μιλήσουμε ειλικρινά και ξεκάθαρα.

Τα ραντεβού έχουν αντικατασταθεί από ένα απλό και γρήγορο σεξ χωρίς δεσμεύσεις.

Οι επιλογές άπειρες. Κάθε εβδομάδα και μια καινούργια γνωριμία. Εβδομάδα είπα; Συγνώμη, ανά μέρα.

Σε μια περίοδο που όλοι κρατούν άμυνες, που ακόμη και οι φιλικές σχέσεις διαλύουν στο δευτερόλεπτο, είναι λογικό κανείς να μην είναι σίγουρος για κανέναν.

Κι όμως, τους αρέσει να αρέσουν. Τους αρέσει να τους ερωτεύονται. Όμως, ποιος όντως ερωτεύεται σήμερα;

Με ένα κακό φλερτ μέσω facebook και λόγια πιο συνηθισμένα από ποτέ, προσπαθούν. Και προσπαθούν απλώς για να πηδηχτούν.

Αν είσαι τυχερός, θα βρεις ένα άτομο που θα θελήσετε να βρίσκεται κάθε τόσο για τυπικό σεξ. Αν είσαι άτυχος, θα ερωτευτείς αυτό το άτομο.

Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται σχέσεις, με φωτογραφίες σε μια εκδρομή, με μια μηχανή και αποσκευές, βόλτες στην αμμουδιά, μπύρες με φίλους, κοκτέιλ σε όμορφα μαγαζιά, ζεστές αγκαλιές φορώντας τις φόρμες μας και πίνοντας σοκολάτα. Ξαφνικά σταματώ… Έχω καταλάβει ότι οι φίλοι μου με κοιτάνε περίεργα. Σα να ξεστόμισα κάτι πραγματικά άσχημο.  Και όχι γιατί είναι κυνικοί, αλλά γιατί είναι προσγειωμένοι στην πραγματικότητα. Ναι, έτσι λέγεται τώρα η φοβία για σχέσεις.

Κάποια στιγμή άρχισα κι εγώ να συμπεριφέρομαι έτσι, κάνοντας σεξ χωρίς δεσμεύσεις.

Ήταν ωραίο και ήταν η περίοδος που το χρειαζόμουν.

Όμως δεν είναι μόνο αυτό.

Η ζωή μας είναι ωραία όταν τη μοιραζόμαστε και πάντα υπάρχει αυτή η ανάγκη. Η ανάγκη να είναι κάποιος εκεί για εμάς. Η ανάγκη να νιώθουμε κάτι παραπάνω από κρέας. Η ανάγκη για φλερτ.

~.~.~