Που πήγαν όλοι;

5 μέρες μέσα στο σπίτι. Δεν έχω βγει ούτε καν στο μπαλκόνι.
Δυστυχώς όχι από επιλογή.
Μες στην ζάλη μου προσπαθώ να γράψω, δε ξέρω γιατί. Ίσως για να ξεσπάσω.
Έτοιμος για άλλη μια φορά να κλάψω σαν μικρό παιδάκι που του πήραν τα παιχνίδια του.
Και που πήγαν όλοι; Καμία επικοινωνία. Ποιος έμεινε;
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις πως η οικογένεια, αν και τόσο πιεστική, θα είναι η μόνη πάντα εκεί για εσένα.
Ίσως είναι μια δοκιμασία για να καταλάβω αυτό ακριβώς το πράγμα.
Ίσως είναι μια υπενθύμιση για εσένα.
Ίσως είναι μια πλάκα απλά και ενώ εσύ κλαις, κάποιος, κάπου, γελάει με τα χάλια σου.

Που πήγαν όλοι ρε γαμώτο; Φοβάμαι μόνος μου. Φοβάμαι.
Μπορεί να είμαι ένα κακομαθημένο.
Ξέρεις, από αυτά τα παιδιά που δε μπορούν να κάνουν τίποτα μόνα τους.
Ναι, μου το αναγνωρίζω.
Τόσο κακό είναι;
Το ξέρω ότι μόνο εγώ θα είμαι εκεί για εμένα.
Το ξέρω ότι δε θα πρεπε να περιμένω από τους άλλους.
Το ξέρω γαμώτο.

Κι έτσι ξαφνικά...

Κι έτσι ξαφνικά ήρθε το φθινόπωρο.
Κι έτσι ξαφνικά να βάλω τη ζωή μου σε "τάξη".
Καιρός ήταν. Το χύμα είναι καλό αλλά σε υπερβολικές δόσεις μπορεί σε σκοτώσει.
Άρχισε ένας κύκλος. Ίσως η συνέχεια μιας διακεκομμένης γραμμής. Σίγουρα όχι ευθείας.
Πάντως είναι το σημείο που γράφεις, όχι αυτό που αφήνεις κενό.

~.~.~.~.~.~.~.~

Κι έτσι ξαφνικά άνθρωποι τριγύρω μου, αποκαλύπτονται.
Οι τοίχοι πέφτουν αργά ή γρήγορα.
Καθένας δείχνει την αξία του στο χρόνο.
Καθένας δείχνει την προσωπικότητά του.
Τα σύννεφα ταιριάζουν στον ουρανό όχι στα πρόσωπα.