Πνιγμένος

~.~.~.~.~.~.~.~

Δεν υπάρχει πιο άσχημο πράγμα από ανθρώπους και καταστάσεις που δε σε αφήνουν να πας μπροστά.

Τόσα όνειρα, τόσες φιλοδοξίες, ένα άτομο γεμάτο αυτοπεποίθηση.

Κι όμως, υπάρχουν αυτοί που είναι σα να προσπαθούν με κάθε τρόπο να σου κόψουν τα φτερά. Να συμβιβαστείς, όπως έκαναν και αυτοί.

Δυστυχώς στη ζωή δε λειτουργούμε μόνοι και έχουμε ανάγκη κάποιους ανθρώπους.

Αλλά έρχεται κάποια στιγμή που θες να απεγκλωβιστείς. Θες να δεις μπροστά.

Είναι σα να θέλουν να σου φορέσουν παρωπίδες.

Να σε κλείσουν στο δικό τους κόσμο.

Να μη βλέπεις χρώματα παρά μόνο άσπρο και μαύρο.

Με όση δύναμη έχεις λες όχι, είναι κουραστικό.

Σα να σηκώνεις όλο τον κόσμο.

Ένα πράγμα σα να προσπαθείς να αποδείξεις ότι υπάρχει και άλλη οπτική, ότι δεν είσαι ελέφαντας.

Πολύ δύσκολο στην πράξη και κανείς γύρω να βοηθήσει. Νιώθεις τόσο αδύναμος. Σαν κάθε φορά να ρουφάνε σιγά σιγά όλη την αισιοδοξία σου.

~.~.~.~.~.~.~.~

Είχα καιρό

Είχα καιρό να γράψω

...και δεν είναι ότι δεν μου έρχεται τι να πω

Είναι ότι οι σκέψεις είναι τόσο μπερδεμένες.

Κάθε άνοιξη τα ίδια.

Από τη μία η απίστευτη χαρά που σου προσφέρει ο ήλιος, οι αμέτρητοι καφέδες με ώρες συζητήσεων, οι ώρες που απλά χαζεύεις τα λουλούδια, τον ήλιο και το ταβάνι, οι βόλτες στο σπίτι με τα εσώρουχα...

Από την άλλη η αίσθηση πως όλα είναι ρευστά, ένα βάρος που υπάρχει απ τον μουντό χειμώνα, σκέψεις για το μέλλον, ένας φόβος για το μετά και ένα γεμάτο απορίες σώμα που αναζητά τον εαυτό του, τον σκοπό και τα θέλω του.

Μοιρασμένα συναισθήματα, ώρες ώρες ανάμεικτα. 

Ένας πρίγκιπας δίχως πλάνο.

Είχα καιρό να νιώσω έτσι.

~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~