Είχα καιρό

Είχα καιρό να γράψω

...και δεν είναι ότι δεν μου έρχεται τι να πω

Είναι ότι οι σκέψεις είναι τόσο μπερδεμένες.

Κάθε άνοιξη τα ίδια.

Από τη μία η απίστευτη χαρά που σου προσφέρει ο ήλιος, οι αμέτρητοι καφέδες με ώρες συζητήσεων, οι ώρες που απλά χαζεύεις τα λουλούδια, τον ήλιο και το ταβάνι, οι βόλτες στο σπίτι με τα εσώρουχα...

Από την άλλη η αίσθηση πως όλα είναι ρευστά, ένα βάρος που υπάρχει απ τον μουντό χειμώνα, σκέψεις για το μέλλον, ένας φόβος για το μετά και ένα γεμάτο απορίες σώμα που αναζητά τον εαυτό του, τον σκοπό και τα θέλω του.

Μοιρασμένα συναισθήματα, ώρες ώρες ανάμεικτα. 

Ένας πρίγκιπας δίχως πλάνο.

Είχα καιρό να νιώσω έτσι.

~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~