Δε ξέρω αν θέλω επειγόντως διακοπές.
Δε ξέρω αν θέλω να αδειάσω από σκέψεις.
Σκέψεις που με ταλαιπώρησαν όλο τον προηγούμενο καιρό.
Δε ξέρω αν θέλω απλά να αράξω σε μια παραλία και να πίνω το ένα κοκτέιλ μετά το άλλο.
Αυτό που ξέρω είναι ότι θα ήταν ιδανική λίγη "ησυχία".
Μια χρυσή τομή της καθημερινότητας, με χρόνο για τον εαυτό μου.
Μια περίοδος χαλάρωσης, αναζήτησης, "μαζέματος κομματιών".
Θέλω να ξαπλώσω στα χορτάρια,
να λερωθώ και να μη με νοιάζει,
να κάνω αυτό που θέλω χωρίς κριτικές.
Να μη μιλάω για ώρες,
να ακούω μόνο τον άνεμο, τη θάλασσα, τα τζιτζίκια.
Να είναι μαζί μου μόνο όποιος με "ανέχεται".
Να μην χρειαστεί να υποκριθώ δευτερόλεπτο.
Θέλω να χωρίσω από ότι δε με αφήνει ελεύθερο.
Θέλω ένα διάλειμμα από ότι με βαραίνει.
Θέλω αληθινά στηρίγματα και όχι ψεύτικα που σπάνε τόσο εύκολα.
Θέλω βράχους δίπλα μου, όχι πλαστικά.
Θέλω τα κύματα να με πάρουν μακριά.
Θέλω να βγω στην επιφάνεια ανανεωμένος.
~.~.~.~.~
