Υπάρχουν φορές που νιώθεις σα να έχει περάσει μια καταιγίδα από πάνω σου, που μαζί της έχει φέρει σκόνη και έτσι εσύ, γεμάτος λάσπη, ξεπλένεις το χάλι σου με δάκρυα.
Θα παρακαλούσες όλα να ήταν πιο απλά.
Ίσως μερικές στιγμές θα αναγκαστείς να θυμώσεις με τον ίδιο σου τον εαυτό.
Θα θυμώσεις γιατί δεν τον πρόσεχες αρκετά και τραυματίστηκε. Και έσπασε.
Η καρδιά σου σαν ένα πανέμορφο κρυσταλλικό ποτήρι θα βρίσκεται πλέον ένα σωρό κομμάτια στο πάτωμα. Ποιος θα φέρει λίγη κόλλα ξανά; Έστω να μπορέσει να κρατηθεί ζωντανή.
Και έτσι εσύ, θα διστάσεις να την ξαναδώσεις, γιατί φοβάσαι τα χέρια που τρέμουν.
Φοβάσαι να δώσεις περισσότερα. Και θα γίνεις ένα με αυτούς που σε πλήγωσαν.
Αλλά εσύ δε θες αυτό. Ένα πρίγκιπας έχει μάθει να διατηρεί την θέση του.
Έχει μάθει να απαλλάσσει τον εαυτό του από προηγούμενες καταστάσεις που δημιουργούν κόμπλεξ.
Σε μια πόλη που όλοι δίνουν όλο και λιγότερα και ζητάνε όλο και πιο πολλά,
κανένας δε ζει ευτυχισμένος.
Υ.Γ. Να θυμηθώ να προσέχω πιο πολύ τον εαυτό μου που κάνει τόσο πολλά για να γίνω καλά
~.~.~.~.~.~.~.~
.
