ω Δεκέμβριε!

Κι έτσι κάπως μπαίνει ο Δεκέμβριος...
Με μια πόλη γεμάτη φωτάκια και Χριστουγεννιάτικα δέντρα,
με την αίσθηση πως ένας κύκλος κλείνει,
με την αίσθηση ότι κάτι νέο θα έρθει.

Η αρχή του Χειμώνα...
Έτσι κι εσύ, μέσα στο κρύο,
προσπαθείς να βρεις την ζεστασιά.
Να ενωθείς ξανά με ανθρώπους,
όπως έκανες παλιά,
τότε που ήσουν ανέμελος,
αυτό ζητάς και πάλι.

Ζητάς να βρέχεσαι αλλά να μη σε νοιάζει,
να κρυώνεις αλλά να ξέρεις ότι υπάρχει ένα μέρος να σε ζεστάνει,
να μελαγχολείς αλλά να σε συνεφέρουν οι δικοί σου άνθρωποι.

Δε θέλω άλλα ψέματα,
δε θέλω άλλους τσακωμούς,
δε θέλω άλλη ίντριγκα.

Ζεστές αγκαλιές,
αγάπη,
έρωτα,
κατανόηση,
ειλικρίνεια,
υγεία,
φίλους εκεί για εμένα,
αλλά κυρίως... στιγμές!

~.~.~.~.~

Slow Motion

Και κάπως έτσι κυλά ο χρόνος στην πόλη...
Και το κρύο όλο και περισσότερο, και το κενό να μεγαλώνει.
Μια άγνωστη και περίεργη αίσθηση.
Λίγη ομίχλη, σύννεφα και πολύ βροχή, δε σε αφήνει να δεις ξεκάθαρα.

Λίγο ότι έχεις κλειστεί στον εαυτό σου, λίγο ότι δε σε ικανοποιεί πλέον τίποτα...
Λίγο η βαρεμάρα των ημερών, η αίσθηση του να θες να μείνεις μέρες κάτω από τα σκεπάσματά σου, τρώγοντας σοκολάτες και ακούγοντας μελαγχολική μουσική.
Έτσι περνάει o χειμώνας.

Και τι έκανες; Και τι ένιωσες; Και πότε πρόλαβες να κουραστείς;
Και θες να είσαι δραστήριος, αλλά δε βρίσκεις το κουράγιο.
Όλο προγραμματίζεις και ποτέ δεν πράττεις.

Πάτα στα πόδια σου γερά πρίγκιπα.
Δώσε ώθηση και φύγε μακριά!

~.~.~.~.~