Άδειος - Μόνος

Ένα σαββατιάκο απόγευμα που δε μπορούσα άλλο να κάθομαι στο κρεβάτι,
και κάπως έτσι έπεσα στο πάτωμα...
Ίσως γιατί νιώθω ίσα με αυτό,
ίσως γιατί έχει έρθει αυτή η φάση που δε μπορώ πια να με ελέγξω.

Κι ενώ έλεγα ότι είμαι καλά,
ενώ προσπαθούσα να δείχνω γεμάτος χαμόγελο,
κάτι με ενοχλεί.

Ίσως είναι το ότι νιώθω πιο μόνος από ποτέ.
Και ίσως αυτό είναι το χειρότερο αίσθημα που θα μπορούσα να νιώσω ποτέ.
Και πως να πας μπροστά;
Μηδενική στήριξη, μηδέν βάσεις, μηδέν βοήθεια.

Και τι έφταιξε;
Και κατηγορείς τον εαυτό σου,
όταν καταλαβαίνεις ότι μάλλον κάτι άλλο υπάρχει.
Η ζωή σου στηριζόταν σε επιφανειακούς ανθρώπους,
σε κάποιους που ποτέ δε μπορούσαν να σε νιώσουν ούτε ενδιαφέρονταν.

Και νιώθεις ακόμα χειρότερα για τις επιλογές σου αυτές,
τις επιλογές που τώρα ανταμοίβεσαι.
Περιμένοντας ένα μήνυμα.
Περιμένοντας μια λέξη.
Τρομάζοντας για τις επόμενες μέρες.
Τρομάζοντας για τον εαυτό σου και τι μπορεί να πάθει...

~.~.~.~.~ 

'Ελα...

Έλα, όσο πιο γρήγορα μπορείς.
Να κάνεις το τοπίο πιο όμορφο. Να το γεμίσεις λουλούδια.
Έλα να κρύψεις την ασχήμια και να καλύψεις τα στενάχωρα κλωνάρια με φύλλα αυτοπεποίθησης.

Έλα και πάρε το κρύο της καρδιάς και βάλε τα συναισθήματα μέσα στο θερμοκήπιο.
Έτσι, προσεκτικά. Έλα και γέμισε χαμόγελα που να λάμπουν στον ήλιο.

Έλα και φέρε έναν έρωτα,
δυο καλούς φίλους,
μερικές εκδρομές,
μια δροσερή ανάσα.

Έλα και δώσε χρώμα,
μορφή στο άπλαστο συναίσθημα,
ένα γεμάτο ημερολόγιο στιγμών.

Φέρε πεταλούδες,
φέρε όλα αυτά που υπόσχεσαι κάθε χρόνο.

~.~.~.~.~