Αναλώσιμα

Ώρες ώρες αυτή η αίσθηση, η περίεργη αίσθηση που σου αφήνουν μερικά πράγματα.
Ιδανικές στιγμές που κρατάνε δευτερόλεπτα.
Εραστές που αλλάζουν στην ίδια ημέρα.
Γνωστοί που ξανά δε μιλάνε, ανταλλάσσοντας απλά βλέμματα του δευτερολέπτου.
Υποσχέσεις που ποτέ δε γίνονται πράξεις.
Εγωισμοί να χτυπάνε κόκκινο.
Ανείπωτες αλήθειες.

Όλα αυτά και άλλα τόσο στροβιλίζουν το μυαλό μου.
Και εκεί που λέω "τι ωραία!", εκεί είναι που την πατάω.
Και όταν όλα δείχνουν να πάνε καλά... σε γεμίζει η ανασφάλεια ότι κάτι θα γίνει.
Γιατί έτσι έχεις συνηθίσει.
Γιατί πάντα δεν έχεις μια ισορροπία στη ζωή σου.
Η κυκλοθυμία να βαρά σε υψηλή ένταση.
Η απαιτήσεις να μεγαλώνουν.
Η διάθεση να μπεις στον "κόπο" να ανακαλύψεις ανθρώπους να μειώνεται.

Και κάπως έτσι νιώθω.
Κάπως αναλώσιμος.
Όχι με την έννοια της φθαρτότητας - αυτό είναι φυσικό και επόμενο.
Αλλά με την έννοια της "στημένης λεμονόκουπας".
Την έννοια της μιας χρήσης.

Άραγε μόνο αυτό αξίζουμε;
Αξίζουμε αυτή τη συμπεριφορά;
Αυτόν τον θάνατο του χρόνου μας και της ενέργειάς μας για κάτι που αποδεικνύεται σκάρτο;

~.~.~.~.~

Απ-ουσία

Πάντα όλα πάνε και έρχονται.
Μερικές φορές, το πόσο σύντομα γίνεται αυτό με τρομάζει.
Με τρομάζει υπερβολικά.
Και νιώθω σαν κάτι να φταίει, σαν αυτό το κάτι να είναι κομμάτι μου.
Όμως δεν είναι έτσι.

Το πραγματικό αίτιο τότε ποιο είναι;

Χανόμαστε.
Χανόμαστε κάπου στη μετάφραση, όσο και να μιλάμε την ίδια γλώσσα.
Χανόμαστε στις οθόνες των κινητών μας.
Σταματάμε να έχουμε ουσιαστική επικοινωνία.
Χτίζουμε τοίχους, κλεινόμαστε σε αυτούς και οι άμυνές μας δεν αφήνουν κανέναν να μπει.

Βάζουμε όρια.
Βάζουμε ταμπέλες, βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα.
Τόσο εύκολα όσο τα ρούχα μας.
Οι ψυχές μας όμως, μένουν κλειδωμένες.
Κλειδωμένες σε ένα μέρος που γύρω του έχει αρχίσει ένας εμφύλιος.

Κάθε φορά.
Κάθε φορά το βιώνω.
Βιώνω αυτή την περίεργη απουσία από κάτι που δε μπορώ να εξηγήσω.
Από κάτι μεγάλο, δυνατό, όμορφο, απλό, χαρούμενο.

~.~.~.~.~