Απ-ουσία

Πάντα όλα πάνε και έρχονται.
Μερικές φορές, το πόσο σύντομα γίνεται αυτό με τρομάζει.
Με τρομάζει υπερβολικά.
Και νιώθω σαν κάτι να φταίει, σαν αυτό το κάτι να είναι κομμάτι μου.
Όμως δεν είναι έτσι.

Το πραγματικό αίτιο τότε ποιο είναι;

Χανόμαστε.
Χανόμαστε κάπου στη μετάφραση, όσο και να μιλάμε την ίδια γλώσσα.
Χανόμαστε στις οθόνες των κινητών μας.
Σταματάμε να έχουμε ουσιαστική επικοινωνία.
Χτίζουμε τοίχους, κλεινόμαστε σε αυτούς και οι άμυνές μας δεν αφήνουν κανέναν να μπει.

Βάζουμε όρια.
Βάζουμε ταμπέλες, βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα.
Τόσο εύκολα όσο τα ρούχα μας.
Οι ψυχές μας όμως, μένουν κλειδωμένες.
Κλειδωμένες σε ένα μέρος που γύρω του έχει αρχίσει ένας εμφύλιος.

Κάθε φορά.
Κάθε φορά το βιώνω.
Βιώνω αυτή την περίεργη απουσία από κάτι που δε μπορώ να εξηγήσω.
Από κάτι μεγάλο, δυνατό, όμορφο, απλό, χαρούμενο.

~.~.~.~.~