Εφημερία

Όχι όπως η βάρδια ενός νοσοκόμου, αλλά κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα στην πόλη.

Άνθρωποι γνωρίζοντας άλλους ανθρώπους που προσπαθούν να καλύψουν εφήμερα τη μοναξιά τους.
Άνθρωποι που έχουν πιεστεί από σχέσεις, παιδιά ενός άλλου θεού, ψυχές αποκλεισμένες από ένα σωρό άμυνες.
Ένα κρεβάτι που δίνει και παίρνει.
Διαφορετικοί σύντροφοι καλύπτουν σε πολύ μικρά κομμάτια ότι πόθησες αλλά ποτέ δεν επιχείρησες.
Ή το έκανες αλλά η πληγή που άφησε ήταν αγιάτρευτη.
Ή δε το έκανες γιατί σε είχε κάνει ήδη ψυχρό η ζωή σε μια πόλη που όλοι φοράνε ένα προσωπείο.
Μια πόλη που έχει τόσα μυστικά, τόσο πάθη και ανασφάλειες.

Κενό

Είναι μερικές στιγμές που νιώθεις ένα μεγάλο κενό.

Μεγάλο όσο ένα ανθρώπινο σώμα.

Είναι η φύση κατασκευασμένη έτσι άραγε ώστε ένας άνθρωπος να έχει ανάγκη έναν άλλον;

Και είναι άραγε υποχρεωτικά τόσα ραντεβού χωρίς λόγο;

Και γιατί κάθομαι εδώ και γράφω και δεν είμαι απλά μαζί σου κάπου έξω να περνώ ευχάριστα τη ζωή μου;

Και γιατί ορισμένες φορές οι φίλοι δεν αρκούν;

Μήπως είμαστε εγωιστές απλά και θέλουμε έναν άνθρωπο για εμάς όλο το 24ωρο κάθε μέρα;

Άραγε είναι θέμα συμφέροντος;

Κι αν ναι;