Άνθρωποι σαν εμάς

Άνθρωποι που υποτίθεται ότι ανήκουν ο ένας στον άλλον, τόσο διαφορετικοί, μα τόσο κοινοί. Περισσότερα είναι αυτά που μας ενώνουν παρά αυτά που μας χωρίζουν. Κι όμως, ένα μικρό ζιζάνιο, ο εγωισμός, ήρθε για να μας χωρίσει.

Άνθρωποι σαν εμάς που ο ένας έχουμε ανάγκη τον άλλον κι όμως, λόγω του εγωισμού μας, δε ζητάμε βοήθεια, δεν επικοινωνούμε, δεν ασχολούμαστε.

Ακριβώς αυτό το τελευταίο.

Ίσως μια σύγχρονη κόλαση όπου κάθε άνθρωπος κλείνεται στον εαυτό του και διστάζει να πει αν έχει φίλους και ποιοι είναι αυτοί.

Ένας άνθρωπος που δε μπορεί να δεσμευτεί γιατί δεν εμπιστεύεται.

Ένας άνθρωπος που κρατάει άμυνες και δε μπορεί να αφεθεί στον έρωτα.

Ένας άνθρωπος που κρατάει χιλιάδες μυστικά από φίλους και μιλάει πισώπλατα.                 

Όλοι θέλουν να κλειστούν στον εαυτό τους μερικές φορές και όλοι θεωρούν τα δικά τους προβλήματα τα σημαντικότερα.

Ναι, το ξέρω αυτό.

Αλλά άνθρωποι σαν εμάς πρέπει να μένουν ενωμένοι, να αντιμετωπίζουν μαζί τα προβλήματά τους και να μιλάνε για αυτά. 

2013 σκέψεις

~.~.~.~

Πολλοί θεωρούν τον αριθμό 13 κακότυχο. Εγώ σίγουρα δεν είμαι ένας από αυτούς.

Το 2013 ήταν μια χρονιά τόσο γεμάτη, ευχάριστη και τυχερή όσο για κάθε άνθρωπο που έχει κάνει μια τρύπα στον τοίχο της ματαιοδοξίας.

Το σημαντικό άλλωστε δεν είναι να μην έχεις καθόλου προβλήματα, αλλά να μπορείς να αντιμετωπίσεις αυτά που θα βρεθούν μπροστά σου.

Είναι περίεργο. Τόσο καιρό προσπαθούσα να κατανοήσω τους άλλους και όχι τον ίδιο μου τον εαυτό.  Φέτος όμως νομίζω το προσπάθησα, a little bit.

Μόνο γνωρίζοντας τον εαυτό σου μπορείς να πας παρακάτω.

Πολλά μπορεί να συμβούν.

Φίλοι έρχονται, φίλοι φεύγουν, φίλοι αποκαλύπτονται.

Το ίδιο και οι έρωτες, τα φλερτ..

Οι ίδιοι οι κοντινοί σου άνθρωποι.

Εσύ παραμένεις με τον εαυτό σου πάντα. Τι ποιο ουσιώδες απ’ το να τα βρεις μαζί του;

Σε άλλα νέα κατάλαβα πως όλα είναι σχετικά και τελείως ρευστά.

Προσπάθησα να αφήσω πράγματα στην πορεία τους. Κάποια ακόμη κάνουν τον κύκλο τους, κάποια ήδη έχουν κλείσει.

Τι πιο ωραίο από αυτή τη γλυκόπικρη αίσθηση που σου αφήνει κάθε χρόνος;

Μια μελαγχολία για όμορφα πράγματα που έχεις ζήσει και μια ανακούφιση για περασμένες άβολες στιγμές που βρέθηκες.

Ποιος ξέρει άραγε τι θα ζήσω τον επόμενο χρόνο;

Anything could happen.

Ανυπομονώ με χαρά να κάνω κάποια μικρά βήματα προς τα όνειρά μου και τις μικρές μου φαντασιώσεις που σαν λίγο ντροπαλές και φοβισμένες  κρύβονται μέσα σε ένα κουτί.

Μήπως είναι η ώρα να πάρουν λίγο φρέσκο αέρα; 

~.~.~.~

Δε μπιγκ ΜΠΑΜ

Δεν είναι στιγμές που αισθάνεσαι ότι όλα κυλούν τόσο αθόρυβα, τόσο άχαρα, τόσο βαρετά;
Στιγμές που θα ήθελες να γίνονται ιδιαίτερες.

Και μέσα από την χαρά του καλοκαιριού και την άπλετη κοινωνικότητα, έρχεται ο μουντός καιρός, η αλλαγή στη διάθεση και μια αίσθηση απραγματοποίητου.
Άραγε είναι απλά μια φάση;
Δε θα το 'λεγα.

Πάντα λειτουργείς πιο στενά.
Είναι εκεί που πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν έχει φίλους, ποιοι είναι αυτοί και σε ποιο βαθμό είναι αυτό που ζητάς.
Τα ίδια και με τα ερωτικά σου.

Μια τεράστια μπάλα μπερδεμένη με οικογένεια, γνωστούς, φίλους, σχολή, να έρχονται κατά πάνω σου, έτοιμη να σε διαλύσει ή να σε σπρώξει στο παραπάνω βήμα.
Γιατί τελικά αυτό είναι που πρέπει να κάνεις.

Αν κάτι δε σου αρέσει, μόνο εσύ μπορείς να το αλλάξεις.
Μην περιμένεις ο άλλος να μπει στο μυαλό σου.
Προσπάθησε να βρεις τρόπο να φτιάξεις τα πράγματα όπως θες.
Μερικές αποφάσεις, λίγη προσπάθεια, κάποια ρίσκα και ίσως κάνεις το ΜΠΑΜ που περίμενες.





"Συν Αθηνά και χείρα κίνει"

Που πήγαν όλοι;

5 μέρες μέσα στο σπίτι. Δεν έχω βγει ούτε καν στο μπαλκόνι.
Δυστυχώς όχι από επιλογή.
Μες στην ζάλη μου προσπαθώ να γράψω, δε ξέρω γιατί. Ίσως για να ξεσπάσω.
Έτοιμος για άλλη μια φορά να κλάψω σαν μικρό παιδάκι που του πήραν τα παιχνίδια του.
Και που πήγαν όλοι; Καμία επικοινωνία. Ποιος έμεινε;
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις πως η οικογένεια, αν και τόσο πιεστική, θα είναι η μόνη πάντα εκεί για εσένα.
Ίσως είναι μια δοκιμασία για να καταλάβω αυτό ακριβώς το πράγμα.
Ίσως είναι μια υπενθύμιση για εσένα.
Ίσως είναι μια πλάκα απλά και ενώ εσύ κλαις, κάποιος, κάπου, γελάει με τα χάλια σου.

Που πήγαν όλοι ρε γαμώτο; Φοβάμαι μόνος μου. Φοβάμαι.
Μπορεί να είμαι ένα κακομαθημένο.
Ξέρεις, από αυτά τα παιδιά που δε μπορούν να κάνουν τίποτα μόνα τους.
Ναι, μου το αναγνωρίζω.
Τόσο κακό είναι;
Το ξέρω ότι μόνο εγώ θα είμαι εκεί για εμένα.
Το ξέρω ότι δε θα πρεπε να περιμένω από τους άλλους.
Το ξέρω γαμώτο.

Κι έτσι ξαφνικά...

Κι έτσι ξαφνικά ήρθε το φθινόπωρο.
Κι έτσι ξαφνικά να βάλω τη ζωή μου σε "τάξη".
Καιρός ήταν. Το χύμα είναι καλό αλλά σε υπερβολικές δόσεις μπορεί σε σκοτώσει.
Άρχισε ένας κύκλος. Ίσως η συνέχεια μιας διακεκομμένης γραμμής. Σίγουρα όχι ευθείας.
Πάντως είναι το σημείο που γράφεις, όχι αυτό που αφήνεις κενό.

~.~.~.~.~.~.~.~

Κι έτσι ξαφνικά άνθρωποι τριγύρω μου, αποκαλύπτονται.
Οι τοίχοι πέφτουν αργά ή γρήγορα.
Καθένας δείχνει την αξία του στο χρόνο.
Καθένας δείχνει την προσωπικότητά του.
Τα σύννεφα ταιριάζουν στον ουρανό όχι στα πρόσωπα.

Άραγε τι περιμένω;

Έχοντας γίνει όλα αυτά που ήθελα.

Έχοντας κατακτήσει την κορυφή στο παλιό μου μυαλό.

Κι όμως, ξέρω ότι κάτι λείπει.

Και ξέρεις κάτι;

Δεν είναι ανέφικτο.

Αλλά είναι τόσα πολλά μικρά πραγματάκια.

Όλα στο μυαλό μου. Λίγο μπερδεμένα.

Δεν ξέρω από που πρέπει να ξεκινήσω.

Και το κακό ξέρεις ποιο είναι;

Ότι περνάνε οι μέρες.

Περνάνε οι μέρες με εμένα να μην αρχίζω.

Με εμένα να μένω στο κενό και να νομίζω ότι θα αναδυθώ.

Με εμένα να υπόσχομαι στον εαυτό μου και να μην πράττω. 

Άραγε τι περιμένω;

~.~.~.~.~.~.~.~

Και συνεχίζει να περνάει ο Αύγουστος έτσι

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

Και συνεχίζει να περνάει ο Αύγουστος έτσι, με εμένα άπραγο.

Με εμένα σε μια οθόνη, να αναρωτιέμαι τι κάνω και αυτό το βράδυ εδώ.

Να αναρωτιέμαι τι κάνω λάθος.

Να προσπαθώ να βρω ένα παράθυρο, μια έξοδο.

Να στέκομαι σαν φάντασμα δίπλα σε ανθρώπους πιο ψυχρούς από εμένα.

Να στέκομαι χωρίς να λέω τίποτα.

Και συνεχίζει να περνάει ο Αύγουστος έτσι, δίχως παρέα.

Δίχως φλερτ, δίχως έρωτα.

Δίχως εσένα στην αγκαλιά μου να μου θυμίσεις για τι ζω.

Δίχως τον εαυτό μου να με ξυπνήσει από το κακό αυτό όνειρο.

Δίχως πολύ σκέψη και όρεξη, σα να είμαι κινητό που αποφορτίστηκε.

Δίχως στιγμές.

Και συνεχίζει να περνάει ο Αύγουστος έτσι, χωρίς να νιώσεις.

Με εμένα στο μπαλκόνι, να πιστεύω ότι ίσως είναι ψέμα.

Ή ότι ίσως είναι τιμωρία ενός άλλου που πήρε λάθος κατεύθυνση.

Ή ότι εγώ φταίω γιατί δε προσπάθησα όσο έπρεπε.

Ή ότι φταίνε οι άλλοι που δεν ξέρουν τι νιώθω.

Ή ότι έτσι ήταν, έτσι είναι κι έτσι θα ναι.

Και συνεχίζει να περνάει ο Αύγουστος έτσι,

με μια ψεύτικη ελπίδα κάθε βράδυ ότι όλα θα αλλάξουν.

Ότι όλα θα πάρουν το δρόμο τους. 

Αυτό το δρόμο που ζω στα όνειρά μου κάθε φορά που κοιμάμαι όρθιος.

Με εμένα πιο ανυπόμονο από ποτέ.

Με εμένα όλο και πιο μπερδεμένο.

Και συνεχίζει να περνάει ο Αύγουστος έτσι...

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

Γιασεμί

Ήταν καλοκαίρι.
Κάθε μέρα ξύπναγε, έπινε τον καφέ του και έτρωγε το πρωινό του μετά τη γυμναστική.
Η θάλασσα ήταν δίπλα του κι έτσι πήγαινε συνέχεια για μπάνιο.
Κάθε φορά το ίδιο άρωμα από γιασεμί ερέθιζε τη μύτη του όταν κόντευε στην παραλία.
Κάθε φορά που γύριζε γινόταν εντονότερο.

Του θύμιζε βόλτες στην πλάκα και φιλιά δίπλα στο γιασεμί.
Του θύμιζε την καφετέρια που γνωρίστηκαν.
Του θύμιζε το άρωμα που μύριζε μετά από κάθε φορά που κάνανε σεξ και πίνανε παρέα μια κούπα ζεστό καφέ.
Του θύμιζε εκείνα τα μάτια που δεν ήθελε να ξεχάσει ποτέ.

Κάθε βράδυ το μυαλό του έκανε σκέψεις.
Όχι κάτι αφύσικο. Όχι κάτι μακρινό. Όχι κάτι τεράστιο.
Απλά ήθελε να ζήσει ξανά κομμάτια τέτοια.
Έτσι, κάθε φορά που η μυρωδιά από το γιασεμί έσπαγε τη μύτη του, εκείνος μελαγχολούσε.
Ήξερε ότι αυτό που είχε ήταν τόσο μοναδικό όσο αυτή η μυρωδιά.
Φοβόταν πως δε θα ξανά νιώσει ποτέ του έτσι.

~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

Ρομαντικός Πρίγκιπας

Είμαι άραγε ένας ρομαντικός πρίγκιπας;

Έχω άραγε κάποια περίεργη ευαισθησία;

Γιατί συμβαίνει αυτό σε εμένα;

Κάθε φορά που κάτι κολλάει, κάθε φορά που κάτι χαλάει, ένα κενό.

Κάθε φορά που βλέπω το φεγγάρι παίρνω μια βαθιά ανάσα και σκέφτομαι.

Δε ξέρω τι σκέφτομαι, όμως χάνομαι στις σκέψεις μου.

Χάνομαι ανάμεσα στην πραγματικότητα και σε έναν δικό μου κόσμο κάθε φορά μετά από ένα ηλιοβασίλεμα.

Ένα φιλί ίσως με μέθυσε και δε ξέρω τι λέω, δε ξέρω πως αισθάνομαι, δε ξέρω πως λειτουργώ.

Ίσως είναι αυταπάτη. Ίσως χθες δεν ήσουν εσύ που με έπιασες απαλά από το σβέρκο και γλυκά με φίλησες. Ίσως ήταν άλλο ένα καλοκαίρι της φαντασίας μου.

Ίσως με ξετρύπωσα από ένα μυθιστόρημα. Ίσως τα αστέρια είναι τελικά πολύ μακριά για να μπορούν να με κάνουν να λάμψω κι εγώ.

Καλοκαίρι!

Απαλά δροσερό το βράδυ που μπήκε ο Ιούνιος.
Και να εικόνες αμέσως έρχονται στο νου.
"Καλό καλοκαίρι", όλο το facebook και το twitter.
Ήρθε το χρώμα, η χαρά, οι βουτιές.
Φωτογραφίες στο instagram θα μας δροσίσουν την ώρα που θα είμαστε στο γραφείο ή στη σχολή.
Την ώρα που θα διαβάζω, κάποιος θα περνάει κάτω από το σπίτι μου, ποτισμένος με αντηλιακό.
Θα μυρίσει καλοκαίρι.
Φρούτα.
Παγωμένο γιαούρτι.
Δροσερά αναψυκτικά.
Ο ήλιος θα καίει. Ο κόσμος με λίγα ρούχα, φωτεινά και ζωηρά χρώματα, απαλά υφάσματα.
Μια μέρα θα πάω στην παραλία. Τα πόδια μου θα τα κάψει η άμμος. Το κορμί την επόμενη μέρα θα χρυσαφίζει. Κάθε μέρα και πιο πολύ.
Φλερτ στους δρόμους. Πονηρά βλέμματα μέσα από ένα ζευγάρι γυαλιά.
Χαμόγελα που φαίνονται πιο εύκολα.
Παρέες που μπαίνουν σε ένα βαγόνι του μετρό, κατεβαίνουν πανεπιστήμιο και πάνε να προλάβουν το Ε22 να πάνε μια εκδρομή, ένα μπάνιο.
Πετσέτες στον ώμο.
Κορμιά πάνω σε ξαπλώστρες.
Αλμύρα στα χείλη. Χείλη για φίλημα.
Απλωμένα μαγιό στην ησυχία του απογεύματος.
Καφέδες στην πλατεία, εκεί να περνάει ο κόσμος, ντυμένος όμορφα.
Φαγητό έξω, μυρωδιές από ούζο και χταπόδι δίπλα στο λιμάνι.
Μια αγκαλιά, απαλή μουσική και ένα μοχίτο στο χέρι.

Να έχετε να υπέροχο καλοκαίρι!

Restart

Πόσο εύκολο ένα restart στον υπολογιστή όταν κολλάει;
Μακάρι να μπορούσα να κάνω το ίδιο με εμένα.
Ένα φρεσκάρισμα. Ένα εσωτερικό ξεσκαρτάρισμα. Μια ανακαίνιση. Μια ανανέωση.
Όταν μποκάρεις από συναισθήματα. Όταν δεν ξέρεις ακριβώς τι νιώθεις. Όταν είσαι τόσο μπερδεμένος, χωρίς όμως να συμβαίνει κάτι ιδιαίτερο.
Τότε είναι που θες να μην πας για λίγο στη σχολή, να αποφύγεις την καθημερινότητα. Να βγεις έξω, να περάσεις καλά. Και ίσα ίσα, τελικά το μόνο που καταφέρνεις είναι να έχεις περισσότερο ελεύθερο χρόνο για να σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι πως θα ήταν ο πλέον καλύτερος τρόπος να τον γεμίσεις. Πως θα απαλλαγείς από μερικές καταστάσεις. Πως θα κάνεις εσένα και τη ζωή σου καλύτερα.
Ελπίζω σε μια σταδιακή λύση αυτού του αποπνικτικού δεσμού ανάμεσα στα πνευμόνια, την καρδιά, το στομάχι και τον εγκέφαλο, που έχω τοποθετήσει τα συναισθήματά μου.
Μια απελευθέρωση;
Μια αλλαγή;
Μια διαφορά;
Μια κάτι...

Και έτσι ήρθε η άνοιξη, τόσο αισιόδοξη και πολλά υποσχόμενη.

Ζεις; (i)

Κάθε βράδυ αυτές οι σκέψεις.

Κάθε βράδυ αυτοί οι ψίθυροι.

Σαν κάτι να θέλουν να σου πουν.

Και αν δεν τρέμεις από την υπέροχη ανατριχίλα ενός περίεργου χαμόγελου, που θέλει να δείξει πόσο καλά πέρασες εκείνη τη μέρα, κάτι σου λέει να το κάνεις –τουλάχιστον- την επόμενη.

Έτσι εσύ είσαι εκεί, ψάχνοντας να βρεις αυτή την ευτυχία. Βάζεις στόχους, αργότερα τους ξεχνάς. Τόσο εμπόδια. Τόσοι «εχθροί».  Τόσο κακό κλίμα. Σε επηρεάζουν. Είναι σαν ενέσεις ηττοπάθειας. Είναι σαν κάποιος, σκόπιμα, να σε ξυπνάει από το πιο όμορφο όνειρο που είχες ποτέ.

Γυρνάς. Γυρνάς σε αγκαλιές ψάχνοντας αυτό το μοναδικό συναίσθημα. Γυρνάς στα μπαράκια, βλέποντας κόσμο. Κενά βλέμματα. Ψυχρά σώματα. Φωτεινά κινητά. Συχνά, δε γιορτάζεις κάτι. Συχνά, δεν περνάς καλά.  Συχνά, δε σε απασχολεί και συνεχίζεις.

Βρίσκεσαι. Βρίσκεσαι σε κρεβάτια της μιας βραδιάς, που το άρωμά σου θα αντικατασταθεί την επόμενη κι όλας από κάποιο άλλο.

Παλεύεις. Παλεύεις να διώξεις φόβους και άτομα που μπήκαν στην ζωή σου δίχως λογική. Σκούριασαν. Σκουριάζουν οι άνθρωποι;

Οι φόβοι γιατί; Γιατί πρέπει να είναι εκεί;

Και γιατί να μη σβήσεις τα σύννεφα; Γιατί αυτά να σε επηρεάζουν; Που είναι ο ήλιος; Δεν ήταν μέσα σου;

Θύματα. Δε θες να ανήκεις σε αυτά. Κι όσο το σκέφτεσαι, τόσο γίνεσαι θύμα των σκέψεών σου.

Άνθρωποι. Άνθρωποι κενοί. Άνθρωποι που σε προσπερνάνε. Άνθρωποι που πατάνε πάνω σου. Άνθρωποι που δεν υπολογίζουν. Άνθρωποι χωρίς όνειρα. Άνθρωποι χωρίς συναίσθημα. Άνθρωποι.  Άνθρωποι; Είναι;

Είσαι εσύ;  Όχι! Λοιπόν, γιατί αυτός ο εγωισμός; Μόνο τα δικά σου όνειρα; Μόνο τα δικά σου συναισθήματα; Μόνο τα δικά σου προβλήματα;

Ήθελες να ζήσεις τέλεια. Ζεις σαν όλους. Ζεις σίγουρα. Ζεις «σταθερά». Ζεις;

Ότι αξίζει είναι οι στιγμές

Αναρωτιέμαι πολλές φορές τι είναι όμορφο, τι είναι καλό, τι είναι σωστό και τι γενικά μου αρέσει να νιώθω. Τελικά, δε μπορούσα να καταλήξω κάπου. Είναι όλα τόσο σχετικά.
Μερικές φορές, αισθάνομαι λες και παίζω σε ταινία. και ξέρεις κάτι; αυτές οι στιγμές είναι οι καθημερινές μου. Τόσο απλές σκηνές όσο δε φαντάζεσαι. Έστω ένα κομμάτι που παίζει, εγώ βρίσκομαι σε ένα λεωφορείο, τα μάτια έχουν γίνει λίγο υγρά και ταξιδεύουν λίγο πιο έξω από το παράθυρο. Ή εκείνη τη στιγμή που μου στέλνεις ένα τόσο γλυκό μήνυμα και αισθάνομαι ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο. Ή τότε που δίνω εξετάσεις και κοιτάω κρυφά το σκονάκι, με προσοχή μη με πιάσουν. Μη μιλήσω για τη στιγμή που τα σώματά μας γίνονται ένα κι εσύ μου ψιθυρίζεις ένα όμορφο "σε θέλω" φιλώντας με λίγο αργότερα στο λαιμό.
Ενώ, ταυτόχρονα, υπάρχουν γεγονότα στη ζωή μου, όπως τα γενέθλιά μου, μια επέτειος, μια γιορτή, μια "σπέσιαλ" βραδιά, που με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Γεγονότα δήθεν τόσο σημαντικά, που μόνο τότε υποτίθεται πρέπει να γιορτάζεις τη ζωή.
Ένα κομμάτι νύχτας κάθε βράδυ, ένα μεθυσμένο φιλί, ένα παγωτό, μια βόλτα, δύο μάτια, λαμπερά χαμόγελα, ήχοι, άνθρωποι, αίσθηση.
Τίποτα πιο τέλειο από το απλό.

"Μα εγώ θα ονειρεύομαι ακόμα και εσένα θα βλέπω όπου κοιτώ, θα σε βρίσκω στης θάλασσας το χρώμα, στον ήλιο και στον ουρανό. Θα σε βρω κι αν κοιτάξω το φεγγάρι, θα σε βρω στης ζωής μου τις στροφές και ας τρέχει ο χρόνος να μας πάρει, ότι αξίζει είναι οι στιγμές."