Άνθρωποι σαν εμάς

Άνθρωποι που υποτίθεται ότι ανήκουν ο ένας στον άλλον, τόσο διαφορετικοί, μα τόσο κοινοί. Περισσότερα είναι αυτά που μας ενώνουν παρά αυτά που μας χωρίζουν. Κι όμως, ένα μικρό ζιζάνιο, ο εγωισμός, ήρθε για να μας χωρίσει.

Άνθρωποι σαν εμάς που ο ένας έχουμε ανάγκη τον άλλον κι όμως, λόγω του εγωισμού μας, δε ζητάμε βοήθεια, δεν επικοινωνούμε, δεν ασχολούμαστε.

Ακριβώς αυτό το τελευταίο.

Ίσως μια σύγχρονη κόλαση όπου κάθε άνθρωπος κλείνεται στον εαυτό του και διστάζει να πει αν έχει φίλους και ποιοι είναι αυτοί.

Ένας άνθρωπος που δε μπορεί να δεσμευτεί γιατί δεν εμπιστεύεται.

Ένας άνθρωπος που κρατάει άμυνες και δε μπορεί να αφεθεί στον έρωτα.

Ένας άνθρωπος που κρατάει χιλιάδες μυστικά από φίλους και μιλάει πισώπλατα.                 

Όλοι θέλουν να κλειστούν στον εαυτό τους μερικές φορές και όλοι θεωρούν τα δικά τους προβλήματα τα σημαντικότερα.

Ναι, το ξέρω αυτό.

Αλλά άνθρωποι σαν εμάς πρέπει να μένουν ενωμένοι, να αντιμετωπίζουν μαζί τα προβλήματά τους και να μιλάνε για αυτά. 

2013 σκέψεις

~.~.~.~

Πολλοί θεωρούν τον αριθμό 13 κακότυχο. Εγώ σίγουρα δεν είμαι ένας από αυτούς.

Το 2013 ήταν μια χρονιά τόσο γεμάτη, ευχάριστη και τυχερή όσο για κάθε άνθρωπο που έχει κάνει μια τρύπα στον τοίχο της ματαιοδοξίας.

Το σημαντικό άλλωστε δεν είναι να μην έχεις καθόλου προβλήματα, αλλά να μπορείς να αντιμετωπίσεις αυτά που θα βρεθούν μπροστά σου.

Είναι περίεργο. Τόσο καιρό προσπαθούσα να κατανοήσω τους άλλους και όχι τον ίδιο μου τον εαυτό.  Φέτος όμως νομίζω το προσπάθησα, a little bit.

Μόνο γνωρίζοντας τον εαυτό σου μπορείς να πας παρακάτω.

Πολλά μπορεί να συμβούν.

Φίλοι έρχονται, φίλοι φεύγουν, φίλοι αποκαλύπτονται.

Το ίδιο και οι έρωτες, τα φλερτ..

Οι ίδιοι οι κοντινοί σου άνθρωποι.

Εσύ παραμένεις με τον εαυτό σου πάντα. Τι ποιο ουσιώδες απ’ το να τα βρεις μαζί του;

Σε άλλα νέα κατάλαβα πως όλα είναι σχετικά και τελείως ρευστά.

Προσπάθησα να αφήσω πράγματα στην πορεία τους. Κάποια ακόμη κάνουν τον κύκλο τους, κάποια ήδη έχουν κλείσει.

Τι πιο ωραίο από αυτή τη γλυκόπικρη αίσθηση που σου αφήνει κάθε χρόνος;

Μια μελαγχολία για όμορφα πράγματα που έχεις ζήσει και μια ανακούφιση για περασμένες άβολες στιγμές που βρέθηκες.

Ποιος ξέρει άραγε τι θα ζήσω τον επόμενο χρόνο;

Anything could happen.

Ανυπομονώ με χαρά να κάνω κάποια μικρά βήματα προς τα όνειρά μου και τις μικρές μου φαντασιώσεις που σαν λίγο ντροπαλές και φοβισμένες  κρύβονται μέσα σε ένα κουτί.

Μήπως είναι η ώρα να πάρουν λίγο φρέσκο αέρα; 

~.~.~.~