Σελίδες που έγραφα, σελίδες που έκαιγα μετά.
Σελίδες που μουτζούρωνα, σελίδες νωπές από τα δάκρυα.
Σελίδες γεμάτες χρώμα, σελίδες με χαμόγελα.
Η ζωή μου σε ένα ημερολόγιο σίγουρα δε χωράει.
Όμως, να που σε κάτι μικρό, μπορείς να μιλήσεις.
Μπορείς να πεις τα όνειρά σου.
Μπορείς να πεις τους χειρότερους φόβους σου.
Μπορεί να σε βοηθήσει να καταλάβεις τι αξίζεις.
Και πως τα σχέδια γίνονται πεταμένα χαρτιά;
Και πως οι σκέψεις δεν έχουν νόημα εάν δε τις μοιράζεσαι;
Και πως ξανά κάνεις σχέδια;
Από την αρχή. Ξανά. Ξανά. Ξανά.
Από την αρχή όλη η προσπάθεια.
Από την αρχή να χτίσεις νέα όνειρα.
Αναβαθμίζεσαι λες. Στα ίδια έμεινες λες.
Μία ζέστη. Μία κρύο.
Πετάς στα σύννεφα λες. Έχεις πιάσει πάτο λες.
Μια γλυκό. Μια πικρό.
Ξανά το κεφάλι πάνω.
Ξανά να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό.
Ξανά στο ίδιο σημείο, με όλα γύρω διαφορετικά.
Συνέχισε να κάνεις όνειρα.
Συνέχισε να ακούς τον εαυτό σου.
Συνέχισε να ζεις.
~.~.~.~.~
