Νιώθω...

Γεια σου!

Είχα πολύ καιρό να σε επισκεφθώ.
Δε ξέρω γιατί. Μάλλον φταίει το ότι οι σκέψεις μου έχουν γίνει ακόμη πιο περίπλοκες από πριν.
Μου έλειψες.
Τόσο συναισθήματα μαζί. Τόσα να σου πω.
Δε ξέρω από που να αρχίσω.

Φοβάμαι.
Φοβάμαι για το μπορεί να συμβεί, τη μοναξιά, τον εαυτό μου.

Ελπίζω.
Ελπίζω σε ένα καλύτερο αύριο, σε εμένα.

Επιλέγω.
Επιλέγω να είμαι αισιόδοξος, επιλέγω αλλά δεν είναι πάντα στο χέρι μου.

Διστάζω.
Διστάζω σε χαζά πράγματα, σε ένα "μου αρέσεις", σε ένα "όχι", σε ένα "αλλά".

Αμφισβητώ.
Αμφισβητώ τους γύρω μου και ταυτόχρονα τον ίδιο μου τον εαυτό.

Επιστρέφω.
Επιστρέφω σε γνώριμες καταστάσεις. Σαν ολόκληρη η ζωή μου να είναι γεμάτη από κύκλους (που είναι η ευθεία;)

Αλλάζω.
Αλλάζω μέσα μου, λίγο λίγο, το νιώθω.

Καταστρέφω.
Καταστρέφω και καταστρέφομαι ταυτόχρονα.

Λυγίζω.
Λυγίζω μα ποτέ δε σπάω.

Βρίσκω λύσεις.
Βρίσκω λύσεις και νέα προβλήματα ταυτόχρονα.


Θα μπορούσα να γράφω για ώρες να εξηγήσω τι νιώθω.
Αλλά τι νιώθω τελικά;
Μετά από τόσες διαφορετικές καταστάσεις, με ποια να ταυτιστώ;

Δοκιμάζω.
Δοκιμάζω και δοκιμάζομαι στα όρια μου.

Αντέχω.
Αντέχω, άντεξα και θα αντέχω.

~.~.~.~.~

Ημερολόγια

Σελίδες που έγραφα, σελίδες που έκαιγα μετά.
Σελίδες που μουτζούρωνα, σελίδες νωπές από τα δάκρυα.
Σελίδες γεμάτες χρώμα, σελίδες με χαμόγελα.

Η ζωή μου σε ένα ημερολόγιο σίγουρα δε χωράει.
Όμως, να που σε κάτι μικρό, μπορείς να μιλήσεις.
Μπορείς να πεις τα όνειρά σου.
Μπορείς να πεις τους χειρότερους φόβους σου.
Μπορεί να σε βοηθήσει να καταλάβεις τι αξίζεις.

Και πως τα σχέδια γίνονται πεταμένα χαρτιά;
Και πως οι σκέψεις δεν έχουν νόημα εάν δε τις μοιράζεσαι;
Και πως ξανά κάνεις σχέδια;

Από την αρχή. Ξανά. Ξανά. Ξανά.
Από την αρχή όλη η προσπάθεια.
Από την αρχή να χτίσεις νέα όνειρα.

Αναβαθμίζεσαι λες. Στα ίδια έμεινες λες.
Μία ζέστη. Μία κρύο.
Πετάς στα σύννεφα λες. Έχεις πιάσει πάτο λες.
Μια γλυκό. Μια πικρό.

Ξανά το κεφάλι πάνω.
Ξανά να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό.
Ξανά στο ίδιο σημείο, με όλα γύρω διαφορετικά.

Συνέχισε να κάνεις όνειρα.
Συνέχισε να ακούς τον εαυτό σου.
Συνέχισε να ζεις.

~.~.~.~.~

Break (up)

Δε ξέρω αν θέλω επειγόντως διακοπές.
Δε ξέρω αν θέλω να αδειάσω από σκέψεις.
Σκέψεις που με ταλαιπώρησαν όλο τον προηγούμενο καιρό.
Δε ξέρω αν θέλω απλά να αράξω σε μια παραλία και να πίνω το ένα κοκτέιλ μετά το άλλο.

Αυτό που ξέρω είναι ότι θα ήταν ιδανική λίγη "ησυχία".
Μια χρυσή τομή της καθημερινότητας, με χρόνο για τον εαυτό μου.
Μια περίοδος χαλάρωσης, αναζήτησης, "μαζέματος κομματιών".

Θέλω να ξαπλώσω στα χορτάρια,
να λερωθώ και να μη με νοιάζει,
να κάνω αυτό που θέλω χωρίς κριτικές.

Να μη μιλάω για ώρες,
να ακούω μόνο τον άνεμο, τη θάλασσα, τα τζιτζίκια.
Να είναι μαζί μου μόνο όποιος με "ανέχεται".
Να μην χρειαστεί να υποκριθώ δευτερόλεπτο.

Θέλω να χωρίσω από ότι δε με αφήνει ελεύθερο.
Θέλω ένα διάλειμμα από ότι με βαραίνει.
Θέλω αληθινά στηρίγματα και όχι ψεύτικα που σπάνε τόσο εύκολα.
Θέλω βράχους δίπλα μου, όχι πλαστικά.

Θέλω τα κύματα να με πάρουν μακριά.
Θέλω να βγω στην επιφάνεια ανανεωμένος.

~.~.~.~.~

Καλοκαιρινοί έρωτες v.ΙΙ

Ένα χαμόγελο που σε ταξιδεύει και ακτινοβολεί μαζί με τα φώτα από το κλαμπ.
Δυο χέρια που σε κρατάνε ζωντανό και τόσο χαρούμενο.
Μια βραδιά γεμάτη μουσική, μπύρες και φιλιά...
Ένας καλοκαιρινός έρωτας...

Ξέρεις, αυτοί που έχεις στο μυαλό σου να ζήσεις...
Αυτοί οι όμορφοι έρωτες που έρχονται σαν το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα.
Τόσο απλά, μα τόσο μαγικά.

Αυτά τα πρωινά βλέμματα.
Αυτά τα μεσημέρια με αγκαλιές στο κρεβάτι.
Αυτά τα απογεύματα με βόλτες, καφέ & παγωτά.
Αυτά τα βράδια που τρώτε μαζί ή βγαίνετε έξω κρατώντας σφιχτά ο ένας το χέρι του άλλου.

Το καλοκαίρι είναι εδώ και θέλει παραλία, καλή παρέα, διάθεση και έναν καλοκαιρινό έρωτα.

~.~.~.~.~

Αυτοί οι καλοκαιρινοί έρωτες...

Αυτές οι δυνατές ηλιαχτίδες, συνοδευόμενες από ένα απαλό αέρα.
Αυτή η αίσθηση του ότι βρίσκεσαι στη μέση του πουθενά.

Αυτά τα μάτια που έχουν θολώσει και δε μπορούν να δουν ξεκάθαρα.
Εκεί που η κάθε ανάσα σε κάνει να νιώθεις το ίδιο ζωντανός και το ίδιο φοβισμένος.

Αυτή η σκηνή που μοιάζει γνωστή, όμως κάθε φορά πρωταγωνιστούν διαφορετικά πρόσωπα.
Αυτά τα χέρια που μια σε αφήνουν, μια σε πιάνουν πάλι.

Αυτοί οι καλοκαιρινοί έρωτες. Αυτοί οι αλήτες.
Αυτά τα χαμόγελα που μια σε καθησυχάζουν, μια σε βουτάνε στη θάλασσα των αμφιβολιών.

~.~.~.~.~

Αναλώσιμα

Ώρες ώρες αυτή η αίσθηση, η περίεργη αίσθηση που σου αφήνουν μερικά πράγματα.
Ιδανικές στιγμές που κρατάνε δευτερόλεπτα.
Εραστές που αλλάζουν στην ίδια ημέρα.
Γνωστοί που ξανά δε μιλάνε, ανταλλάσσοντας απλά βλέμματα του δευτερολέπτου.
Υποσχέσεις που ποτέ δε γίνονται πράξεις.
Εγωισμοί να χτυπάνε κόκκινο.
Ανείπωτες αλήθειες.

Όλα αυτά και άλλα τόσο στροβιλίζουν το μυαλό μου.
Και εκεί που λέω "τι ωραία!", εκεί είναι που την πατάω.
Και όταν όλα δείχνουν να πάνε καλά... σε γεμίζει η ανασφάλεια ότι κάτι θα γίνει.
Γιατί έτσι έχεις συνηθίσει.
Γιατί πάντα δεν έχεις μια ισορροπία στη ζωή σου.
Η κυκλοθυμία να βαρά σε υψηλή ένταση.
Η απαιτήσεις να μεγαλώνουν.
Η διάθεση να μπεις στον "κόπο" να ανακαλύψεις ανθρώπους να μειώνεται.

Και κάπως έτσι νιώθω.
Κάπως αναλώσιμος.
Όχι με την έννοια της φθαρτότητας - αυτό είναι φυσικό και επόμενο.
Αλλά με την έννοια της "στημένης λεμονόκουπας".
Την έννοια της μιας χρήσης.

Άραγε μόνο αυτό αξίζουμε;
Αξίζουμε αυτή τη συμπεριφορά;
Αυτόν τον θάνατο του χρόνου μας και της ενέργειάς μας για κάτι που αποδεικνύεται σκάρτο;

~.~.~.~.~

Απ-ουσία

Πάντα όλα πάνε και έρχονται.
Μερικές φορές, το πόσο σύντομα γίνεται αυτό με τρομάζει.
Με τρομάζει υπερβολικά.
Και νιώθω σαν κάτι να φταίει, σαν αυτό το κάτι να είναι κομμάτι μου.
Όμως δεν είναι έτσι.

Το πραγματικό αίτιο τότε ποιο είναι;

Χανόμαστε.
Χανόμαστε κάπου στη μετάφραση, όσο και να μιλάμε την ίδια γλώσσα.
Χανόμαστε στις οθόνες των κινητών μας.
Σταματάμε να έχουμε ουσιαστική επικοινωνία.
Χτίζουμε τοίχους, κλεινόμαστε σε αυτούς και οι άμυνές μας δεν αφήνουν κανέναν να μπει.

Βάζουμε όρια.
Βάζουμε ταμπέλες, βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα.
Τόσο εύκολα όσο τα ρούχα μας.
Οι ψυχές μας όμως, μένουν κλειδωμένες.
Κλειδωμένες σε ένα μέρος που γύρω του έχει αρχίσει ένας εμφύλιος.

Κάθε φορά.
Κάθε φορά το βιώνω.
Βιώνω αυτή την περίεργη απουσία από κάτι που δε μπορώ να εξηγήσω.
Από κάτι μεγάλο, δυνατό, όμορφο, απλό, χαρούμενο.

~.~.~.~.~

Άδειος - Μόνος

Ένα σαββατιάκο απόγευμα που δε μπορούσα άλλο να κάθομαι στο κρεβάτι,
και κάπως έτσι έπεσα στο πάτωμα...
Ίσως γιατί νιώθω ίσα με αυτό,
ίσως γιατί έχει έρθει αυτή η φάση που δε μπορώ πια να με ελέγξω.

Κι ενώ έλεγα ότι είμαι καλά,
ενώ προσπαθούσα να δείχνω γεμάτος χαμόγελο,
κάτι με ενοχλεί.

Ίσως είναι το ότι νιώθω πιο μόνος από ποτέ.
Και ίσως αυτό είναι το χειρότερο αίσθημα που θα μπορούσα να νιώσω ποτέ.
Και πως να πας μπροστά;
Μηδενική στήριξη, μηδέν βάσεις, μηδέν βοήθεια.

Και τι έφταιξε;
Και κατηγορείς τον εαυτό σου,
όταν καταλαβαίνεις ότι μάλλον κάτι άλλο υπάρχει.
Η ζωή σου στηριζόταν σε επιφανειακούς ανθρώπους,
σε κάποιους που ποτέ δε μπορούσαν να σε νιώσουν ούτε ενδιαφέρονταν.

Και νιώθεις ακόμα χειρότερα για τις επιλογές σου αυτές,
τις επιλογές που τώρα ανταμοίβεσαι.
Περιμένοντας ένα μήνυμα.
Περιμένοντας μια λέξη.
Τρομάζοντας για τις επόμενες μέρες.
Τρομάζοντας για τον εαυτό σου και τι μπορεί να πάθει...

~.~.~.~.~ 

'Ελα...

Έλα, όσο πιο γρήγορα μπορείς.
Να κάνεις το τοπίο πιο όμορφο. Να το γεμίσεις λουλούδια.
Έλα να κρύψεις την ασχήμια και να καλύψεις τα στενάχωρα κλωνάρια με φύλλα αυτοπεποίθησης.

Έλα και πάρε το κρύο της καρδιάς και βάλε τα συναισθήματα μέσα στο θερμοκήπιο.
Έτσι, προσεκτικά. Έλα και γέμισε χαμόγελα που να λάμπουν στον ήλιο.

Έλα και φέρε έναν έρωτα,
δυο καλούς φίλους,
μερικές εκδρομές,
μια δροσερή ανάσα.

Έλα και δώσε χρώμα,
μορφή στο άπλαστο συναίσθημα,
ένα γεμάτο ημερολόγιο στιγμών.

Φέρε πεταλούδες,
φέρε όλα αυτά που υπόσχεσαι κάθε χρόνο.

~.~.~.~.~

Μασκαράδες

Σε μια πόλη που όλοι έχουν ασυναίσθητα μια μάσκα στο πρόσωπό τους - ίσως γιατί την συνήθισαν πλέον και δεν τους ενοχλεί - πως μπορείς να ανακαλύψεις έναν άνθρωπο βαθύτερα από την επιφάνειά του;

Όταν σου προσφέρουν έναν εαυτό που δε ξέρεις ποτέ εάν είναι ο πραγματικός, πως μπορείς να έχεις την αυτοπεποίθηση να κάνεις παραπάνω κινήσεις στα πιόνια σου;

Και όταν αυτή η αίσθηση του ότι σχεδόν τίποτα δεν είναι πραγματικό σε πνίγει, πως μπορείς να συνεχίσεις να κάνεις τα ίδια όνειρα;

Ή όταν όλοι γύρω σου είναι σα να φοράνε τις πιο ανέκφραστες μάσκες, πως μπορείς να είσαι το ίδιο άνετος, δείχνοντας τα δικά σου αισθήματα;

~.~.~.~.~

Ανάγκη για...

Είναι στιγμές που νιώθεις κάτι τόσο περίεργο,
κάτι σα να μη μπορείς να ελέγξεις τον εαυτό σου,
τη διάθεσή σου και την αίσθηση που έχει κάθε μέρα σου.
Κι όλα γίνονται πιο θολά και δε δείχνουν πέρα από τα 5 μέτρα.

Και όλες οι φοβίες σου γίνονται μεγαλύτερες,
όλα τα ερωτηματικά δεν απαντώνται,
εσύ κάπου στη μέση,
γύρω ήχος, θόρυβος, φασαρία.

Είναι ανάγκη να νιώσεις.
Να νιώσεις καινούργια συναισθήματα,
να γίνεις "καλά",
να πάρεις στα χέρια σου τον τροχό της τύχης,
να πιάσεις τις ευκαιρίες που σου δίνονται,
να γεμίσεις ενέργεια.

Είναι η ανάγκη να ερωτευτείς,
όχι μόνο άλλους,
όχι μόνο υλικά,
αλλά τη ζωή και τον ίδιο σου τον εαυτό.
Η ανάγκη να δοθείς τόσο σωματικά όσο και ψυχικά.

Είναι η πίεση που δεν εγκαταλείπει.
Οι ώρες που περνάνε, με εσένα στάσιμο.
Είναι οι φίλοι και οι στιγμές που χάνεις κάθε τόσο.
Είναι τα μηνύματα που θα ήθελες να σου έρχονται που και που.

Και ποιος σου εξασφάλισε λίγη αγάπη;
Και ποιος θα σε βοηθήσει να "συνέλθεις";
Και πως θα βοηθήσεις εσύ πρώτα τον εαυτό σου;

~.~.~.~.~

Η ζωή μου στην πόλη

Ζω σε μια πόλη που μπορείς να χαθείς στο πλήθος της και ταυτόχρονα να συναντήσεις τους περισσότερους γνωστούς σου, σε ένα μέρος.
Ζω σε μια πόλη που μπορείς να ξέρεις τίποτα ή τα πάντα για τη ζωή του άλλου.
Ζω σε μια πόλη, λίγο περίεργη. Με ανθρώπους τόσο διαφορετικούς και τόσο ίδιους ταυτόχρονα.

Αν με τρομάζει;
Όχι, το αγαπώ.
Αγαπώ τον φόβο αυτό. Του άγνωστου.
Του να βγεις ένα ραντεβού και να μη ξέρεις τι θα συναντήσεις.
Το να δεις μπροστά σου, πράγματα που θα σε ξυπνήσουν.
Το να ζήσεις ένα κομμάτι από τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου.

Ίσως να είναι περίεργο.
Αυτό που κάθε φορά νιώθω.
Το ότι δε θα μπορούσα να αφήσω αυτή την πόλη.
Το ότι δε θα μπορούσα χωρίς τους ανθρώπους της.

Κι εκεί που ξενερώνω απίστευτα και μπουχτίζω,
την επόμενη φοράω τα ακουστικά μου και αρχίζω να χορεύω,
χαζεύοντας τον κόσμο και τις βιτρίνες.
Κι εκεί που η κίνηση γίνεται ανυπόφορη,
ένας καφές με καλούς φίλους σε ηρεμεί πιο πολύ από οτιδήποτε.
Και όταν όλα είναι τόσο βαρετά και ήσυχα,
τότε θα ανατραπούν όλα και θα τρέχεις σα να είσαι σε μαραθώνιο.

Γιατί η ζωή σε αυτή την πόλη, σίγουρα θα μπορούσε να είναι καλύτερη,
ίσως με λιγότερους εγωιστές, ίσως με περισσότερα χρήματα.

Το να παλεύεις όμως, με όλα τα όπλα του κόσμου είναι το πιο εύκολο πράγμα.

~.~.~.~.~

Κατάσταση: Ευμετάβλητη

Μια ευμετάβλητη περίοδος...

Μια θες την ησυχία σου, να χωθείς κάτω από το κρεβάτι, να φας, να πιεις τον καφέ σου, να ακούσεις μουσική, να μην πας στη δουλειά, να μην έχεις υποχρεώσεις.
Την άλλη θες να είσαι μέσα στα πράγματα, να βγεις, να μεθύσεις, να μιλήσεις σε όλο το κόσμο, να φλερτάρεις, να χαθείς μέσα στον κόσμο...

Από τη μία:
Υποχρεώσεις σου γεμίζουν το μυαλό και ξεχνάς πως είναι να περνάς καλά.
Καταστάσεις που δε σε αφήνουν να πάρεις ανάσα.
Πράγματα που σε νευριάζουν και ξεχνάς να εκτιμάς αυτό που ζεις.
Όλα στο forward και δε προλαβαίνεις να πατήσεις το pause ή έστω ένα repeat.
Όλο και περισσότερες απαιτήσεις, αλλά εσύ πρέπει να συμβιβάζεσαι με όλο και πιο λίγα.
Άνθρωποι που όλο και απομακρύνονται...

Από την άλλη:
Παρέες σε ξε-αγχώνουν, φίλοι είναι στο πλάι σου.
Αρχίζεις να ενδιαφέρεσαι για εσένα.
Προσέχεις τον εαυτό σου περισσότερο.
Η αυτοπεποίθησή σου ανακτά τα κανονικά της επίπεδα.
Το χαμόγελό σου γίνεται πλατύ και οι μέρες σου ηλιόλουστες.
Πράγματα που θεωρούσες δύσκολα, με μια παρέα γίνονται παιχνιδάκι.

Έτσι όπως υπάρχει το καλό και το κακό, η μέρα και η νύχτα, το άσπρο και το μαύρο, έτσι και στη ζωή υπάρχουν δύο πλευρές, οι δόσεις των οποίων κάθε φορά διαφέρουν.

~.~.~.~.~