Μια ευμετάβλητη περίοδος...
Μια θες την ησυχία σου, να χωθείς κάτω από το κρεβάτι, να φας, να πιεις τον καφέ σου, να ακούσεις μουσική, να μην πας στη δουλειά, να μην έχεις υποχρεώσεις.
Την άλλη θες να είσαι μέσα στα πράγματα, να βγεις, να μεθύσεις, να μιλήσεις σε όλο το κόσμο, να φλερτάρεις, να χαθείς μέσα στον κόσμο...
Υποχρεώσεις σου γεμίζουν το μυαλό και ξεχνάς πως είναι να περνάς καλά.
Καταστάσεις που δε σε αφήνουν να πάρεις ανάσα.
Πράγματα που σε νευριάζουν και ξεχνάς να εκτιμάς αυτό που ζεις.
Όλα στο forward και δε προλαβαίνεις να πατήσεις το pause ή έστω ένα repeat.
Όλο και περισσότερες απαιτήσεις, αλλά εσύ πρέπει να συμβιβάζεσαι με όλο και πιο λίγα.
Άνθρωποι που όλο και απομακρύνονται...
Από την άλλη:
Παρέες σε ξε-αγχώνουν, φίλοι είναι στο πλάι σου.
Αρχίζεις να ενδιαφέρεσαι για εσένα.
Προσέχεις τον εαυτό σου περισσότερο.
Η αυτοπεποίθησή σου ανακτά τα κανονικά της επίπεδα.
Το χαμόγελό σου γίνεται πλατύ και οι μέρες σου ηλιόλουστες.
Πράγματα που θεωρούσες δύσκολα, με μια παρέα γίνονται παιχνιδάκι.
Έτσι όπως υπάρχει το καλό και το κακό, η μέρα και η νύχτα, το άσπρο και το μαύρο, έτσι και στη ζωή υπάρχουν δύο πλευρές, οι δόσεις των οποίων κάθε φορά διαφέρουν.
~.~.~.~.~
