Μασκαράδες

Σε μια πόλη που όλοι έχουν ασυναίσθητα μια μάσκα στο πρόσωπό τους - ίσως γιατί την συνήθισαν πλέον και δεν τους ενοχλεί - πως μπορείς να ανακαλύψεις έναν άνθρωπο βαθύτερα από την επιφάνειά του;

Όταν σου προσφέρουν έναν εαυτό που δε ξέρεις ποτέ εάν είναι ο πραγματικός, πως μπορείς να έχεις την αυτοπεποίθηση να κάνεις παραπάνω κινήσεις στα πιόνια σου;

Και όταν αυτή η αίσθηση του ότι σχεδόν τίποτα δεν είναι πραγματικό σε πνίγει, πως μπορείς να συνεχίσεις να κάνεις τα ίδια όνειρα;

Ή όταν όλοι γύρω σου είναι σα να φοράνε τις πιο ανέκφραστες μάσκες, πως μπορείς να είσαι το ίδιο άνετος, δείχνοντας τα δικά σου αισθήματα;

~.~.~.~.~

Ανάγκη για...

Είναι στιγμές που νιώθεις κάτι τόσο περίεργο,
κάτι σα να μη μπορείς να ελέγξεις τον εαυτό σου,
τη διάθεσή σου και την αίσθηση που έχει κάθε μέρα σου.
Κι όλα γίνονται πιο θολά και δε δείχνουν πέρα από τα 5 μέτρα.

Και όλες οι φοβίες σου γίνονται μεγαλύτερες,
όλα τα ερωτηματικά δεν απαντώνται,
εσύ κάπου στη μέση,
γύρω ήχος, θόρυβος, φασαρία.

Είναι ανάγκη να νιώσεις.
Να νιώσεις καινούργια συναισθήματα,
να γίνεις "καλά",
να πάρεις στα χέρια σου τον τροχό της τύχης,
να πιάσεις τις ευκαιρίες που σου δίνονται,
να γεμίσεις ενέργεια.

Είναι η ανάγκη να ερωτευτείς,
όχι μόνο άλλους,
όχι μόνο υλικά,
αλλά τη ζωή και τον ίδιο σου τον εαυτό.
Η ανάγκη να δοθείς τόσο σωματικά όσο και ψυχικά.

Είναι η πίεση που δεν εγκαταλείπει.
Οι ώρες που περνάνε, με εσένα στάσιμο.
Είναι οι φίλοι και οι στιγμές που χάνεις κάθε τόσο.
Είναι τα μηνύματα που θα ήθελες να σου έρχονται που και που.

Και ποιος σου εξασφάλισε λίγη αγάπη;
Και ποιος θα σε βοηθήσει να "συνέλθεις";
Και πως θα βοηθήσεις εσύ πρώτα τον εαυτό σου;

~.~.~.~.~

Η ζωή μου στην πόλη

Ζω σε μια πόλη που μπορείς να χαθείς στο πλήθος της και ταυτόχρονα να συναντήσεις τους περισσότερους γνωστούς σου, σε ένα μέρος.
Ζω σε μια πόλη που μπορείς να ξέρεις τίποτα ή τα πάντα για τη ζωή του άλλου.
Ζω σε μια πόλη, λίγο περίεργη. Με ανθρώπους τόσο διαφορετικούς και τόσο ίδιους ταυτόχρονα.

Αν με τρομάζει;
Όχι, το αγαπώ.
Αγαπώ τον φόβο αυτό. Του άγνωστου.
Του να βγεις ένα ραντεβού και να μη ξέρεις τι θα συναντήσεις.
Το να δεις μπροστά σου, πράγματα που θα σε ξυπνήσουν.
Το να ζήσεις ένα κομμάτι από τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου.

Ίσως να είναι περίεργο.
Αυτό που κάθε φορά νιώθω.
Το ότι δε θα μπορούσα να αφήσω αυτή την πόλη.
Το ότι δε θα μπορούσα χωρίς τους ανθρώπους της.

Κι εκεί που ξενερώνω απίστευτα και μπουχτίζω,
την επόμενη φοράω τα ακουστικά μου και αρχίζω να χορεύω,
χαζεύοντας τον κόσμο και τις βιτρίνες.
Κι εκεί που η κίνηση γίνεται ανυπόφορη,
ένας καφές με καλούς φίλους σε ηρεμεί πιο πολύ από οτιδήποτε.
Και όταν όλα είναι τόσο βαρετά και ήσυχα,
τότε θα ανατραπούν όλα και θα τρέχεις σα να είσαι σε μαραθώνιο.

Γιατί η ζωή σε αυτή την πόλη, σίγουρα θα μπορούσε να είναι καλύτερη,
ίσως με λιγότερους εγωιστές, ίσως με περισσότερα χρήματα.

Το να παλεύεις όμως, με όλα τα όπλα του κόσμου είναι το πιο εύκολο πράγμα.

~.~.~.~.~