Κάθε βράδυ αυτές οι σκέψεις.
Κάθε βράδυ αυτοί οι ψίθυροι.
Σαν κάτι να θέλουν να σου πουν.
Και αν δεν τρέμεις από την υπέροχη ανατριχίλα ενός περίεργου
χαμόγελου, που θέλει να δείξει πόσο καλά πέρασες εκείνη τη μέρα, κάτι σου λέει
να το κάνεις –τουλάχιστον- την επόμενη.
Έτσι εσύ είσαι εκεί, ψάχνοντας να βρεις αυτή την ευτυχία.
Βάζεις στόχους, αργότερα τους ξεχνάς. Τόσο εμπόδια. Τόσοι «εχθροί». Τόσο κακό κλίμα. Σε επηρεάζουν. Είναι σαν
ενέσεις ηττοπάθειας. Είναι σαν κάποιος, σκόπιμα, να σε ξυπνάει από το πιο
όμορφο όνειρο που είχες ποτέ.
Γυρνάς. Γυρνάς σε αγκαλιές ψάχνοντας αυτό το μοναδικό
συναίσθημα. Γυρνάς στα μπαράκια, βλέποντας κόσμο. Κενά βλέμματα. Ψυχρά σώματα.
Φωτεινά κινητά. Συχνά, δε γιορτάζεις κάτι. Συχνά, δεν περνάς καλά. Συχνά, δε σε απασχολεί και συνεχίζεις.
Βρίσκεσαι. Βρίσκεσαι σε κρεβάτια της μιας βραδιάς, που το
άρωμά σου θα αντικατασταθεί την επόμενη κι όλας από κάποιο άλλο.
Παλεύεις. Παλεύεις να διώξεις φόβους και άτομα που μπήκαν
στην ζωή σου δίχως λογική. Σκούριασαν. Σκουριάζουν οι άνθρωποι;
Οι φόβοι γιατί; Γιατί πρέπει να είναι εκεί;
Και γιατί να μη σβήσεις τα σύννεφα; Γιατί αυτά να σε
επηρεάζουν; Που είναι ο ήλιος; Δεν ήταν μέσα σου;
Θύματα. Δε θες να ανήκεις σε αυτά. Κι όσο το σκέφτεσαι, τόσο
γίνεσαι θύμα των σκέψεών σου.
Άνθρωποι. Άνθρωποι κενοί. Άνθρωποι που σε προσπερνάνε.
Άνθρωποι που πατάνε πάνω σου. Άνθρωποι που δεν υπολογίζουν. Άνθρωποι χωρίς
όνειρα. Άνθρωποι χωρίς συναίσθημα. Άνθρωποι.
Άνθρωποι; Είναι;
Είσαι εσύ; Όχι!
Λοιπόν, γιατί αυτός ο εγωισμός; Μόνο τα δικά σου όνειρα; Μόνο τα δικά σου
συναισθήματα; Μόνο τα δικά σου προβλήματα;
Ήθελες να ζήσεις τέλεια. Ζεις σαν όλους. Ζεις σίγουρα. Ζεις
«σταθερά». Ζεις;
