Για το καλοκαίρι...

Τα πάντα πιθανόν γίνονται για να έρθει το καλοκαίρι...

Εκεί που λίγοι φίλοι, μια παραλία και ένα παγωμένο ρόφημα, είναι ο παράδεισος.

Εκεί που τη θέση της μελαγχολίας παίρνει η ξεγνοιασιά.
Εκεί που το μυαλό ταξιδεύει πέρα από τους 4 τοίχους του γραφείου.

Θα μπορούσα να ζω με αυτή την εικόνα για πάντα.

Ένα μοχίτο σε ένα ζεστό απόγευμα.

Ένα σορτς σε ένα βράδυ γύρω απ' την φωτιά.

Η μυρωδιά του αντηλιακού και της αλμύρας.

Κύματα να πηγαίνουν και να έρχονται, όπως τα φλερτ.

Ζεστός νοτιάς να μπερδεύει τα μαλλιά,

παγωτό μηχανής να δροσίζει τα χείλη.

Κοντομάνικα πουκάμισα και αέρινα φορέματα να αγκαλιάζονται.

Κάπως έτσι το αγκαλιάζω κάθε φορά.
Ίσως επειδή έχω την ανάγκη να ξεφύγω.

Ή επειδή απλά αγαπώ τα ελαφριά σεντόνια.

Ή τους καλοκαιρινούς έρωτες...

~.~.~.~.~.~

Κάπου ανάμεσα

Κάπου ανάμεσα στην τέλεια θερμοκρασία, όπου ένα μπλουζάκι, είναι αρκετό.
Κάπου ανάμεσα σε παθιασμένα φιλιά και γεύση μπύρας.

Κάπου ανάμεσα σε ανάσες και χτύπους καρδιάς.
Δροσερά κύματα και φοίνικες που τους πηγαινο-φέρνει το αεράκι.

Κάπου ανάμεσα σε ιδρώτα και φρεσκοπλυμένα σεντόνια.
Ο ήλιος να ακτινοβολεί στα γυαλιά σου, τα χείλη σου υγρά.

Κάπου ανάμεσα στην φαντασίωση και την πραγματικότητα.
Μυρωδιά από γιασεμί, γεύση βανίλιας.

Κάπου ανάμεσα στα βράδια που δε θες να τελειώσουν.
Κάπου ανάμεσα στο καλοκαίρι που έρχεται...

~.~.~.~.~

Confused

Πόσο μπερδεύονται έτσι τα πράγματα;
Πως σε εκείνο το σημείο που θες να τα αφήσεις όλα και ταυτόχρονα να τα έχεις όλα, βρίσκεις τον εαυτό σου παγιδευμένο σε ένα πλέγμα σαν αυτό που όσο αφήνεις τα ακουστικά στην τσέπη σου ξέρεις ότι θα μπλεχτούν χειρότερα;

Μόνο λίγο χώρο αναζητάς.
Λίγο χώρο για τις σκέψεις σου.
Μόνο λίγες στιγμές.
Λίγες στιγμές να χαλαρώσεις.

Χρειάζεσαι σύμμαχους σε αυτό.
Χρειάζεσαι δυνατούς ανθρώπους που στέκουν στα πόδια τους.
Όμως, παντού βλέπεις πόδια που τρέμουν.

Έτσι υποθέτω είναι όταν αισθάνεσαι κάπως μοναχικά.
Ώρες ώρες δε ξέρεις τι θες, τι αισθάνεσαι και τον λόγο για αυτό.
Σίγουρα η Άνοιξη μπήκε για τα καλά!

~.~.~.~.~