Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 2014

Σα να Φθινοπώριασε


Σε μια πόλη όπου κάθε Φθινόπωρο σημαίνει και αρχή, όσο δύσκολη και αν είναι αυτή, αυτό που βλέπεις δεν είναι μόνο ένας γκρι ουρανός.

Είναι τα ρούχα που κατεβάζεις από το πατάρι. 
Είναι το κουβερτάκι που αρχίζει να σου κάνει παρέα κάθε βράδυ.
Είναι ο ζεστός καφές που απολαμβάνεις το πρωί, με τα ανακατεμένα σου μαλλιά, φορώντας ένα μποξεράκι με σχέδια.

Είναι οι βόλτες στο πιο ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, παρέα με φίλους.
Τότε που η ζακέτα σου σε προστατεύει από την ψύχρα του απογεύματος.

Οι ζεστές αγκαλιές τα πρωινά.
Τα παθιασμένα φιλιά ενώ έξω βρέχει.

Είναι τα ρούχα που φοράς και μυρίζουν μαλακτικό.
Καφέ, μπλε, τζιν, ζακέτες, μάλλινες μπλούζες, δερμάτινα.

Είναι εκείνη η μέρα που ξέχασες να πάρεις ομπρέλα και έγινες λούτσα.
Έπειτα όμως, πήρες έναν καυτό καφέ στο αγαπημένο σου χάρτινο ποτήρι παρέα με τους πιο καλούς σου φίλους.

Ομπρέλες γεμάτες χρώματα και σχέδια.
Απαλή μουσική, μέσα στο λεωφορείο, ενώ οι σταγόνες της βροχής πέφτουν με μανία έξω.
Άνθρωποι να τρέχουν, να βρουν ένα υπόστεγο.

Φύλλα να πέφτουν, να μυρίζει το γιασεμί που έχει απλώσει στους δρόμους.
Ένα απαλό αεράκι να φέρνει όλη εκείνη τη δροσιά που το καλοκαίρι ζητούσες απεγνωσμένα.

Κι έτσι κάπως, ενώ θα κάνεις ένα review του καλοκαιριού που πέρασε,
θα δεις πως το φθινόπωρο σου ετοιμάζει σίγουρα νέα πράγματα.

Νέες εξορμήσεις σε βουνά, σε άγρια βράχια νησιών,
δουλειά με ζεστό καφέ, σχολή με την παρέα
και ένας έρωτας που θα τον βολέψεις κάτω από μία ομπρέλα.

~.~.~.~.~








Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου 2014

[ Space ]

Σε μια πόλη όπου ποτέ δεν κοιμάται, είναι η αλήθεια πως αυτό που χρειάζεσαι είναι λίγος χώρος.
Ναι, καλή η παρέα, καλό το να έχεις ανθρώπους γύρω σου.
Τι γίνεται όμως όταν θες να μείνεις για λίγο μόνος σου και δε μπορείς;

Ίσως ένα από τα χειρότερα πράγματα το να μη μπορείς να ηρεμήσεις.
Το να κάτσεις να σκεφτείς χωρίς να πρέπει να βουλώσεις τα αυτιά σου.
Το να μην χρειαστεί να πας στη γωνία σου για να βρεις λίγο χώρο.

Αυτό που χρειάζεσαι, μερικές ώρες να κάνεις ελεύθερα ότι θέλεις.
Να μην περιορίζεσαι.
Να μην χρειαστεί να δώσεις λόγο για τα πάντα.
Να είσαι μόνο εσύ εκεί.

Θες την ησυχία σου.
Θες την άνεσή σου.
Θες να αφεθείς.

Άραγε κάτι τέτοιο χαρακτηρίζεται πλέον ως πολυτέλεια;

Μια τέτοια πίεση, μια τέτοια κατάσταση, δε θέλω να φαντάζομαι που μπορεί να οδηγήσει.
Give me some space!

~.~.~.~.~



Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2014

Ανακαίνιση


Έτσι ξεκίνησα, με κάποιες σκέψεις. Με ένα μυαλό που έχει επεξεργαστεί τόσα πολλά.
Με ένα μυαλό σε 24ωρη λειτουργία.

Κι όμως, δε τα παράτησα. Μπορεί να μην είναι τίποτα, μπορεί να είναι πολλά αυτά που έγιναν.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι έπονται κι άλλα...

Κι όμως, είμαι από αυτούς, που ανάμεσα στον κόσμο της πόλης, αυτόν τον αφιλόξενο -ώρες ώρες τρομακτικό, περπατάω με το κεφάλι ψηλά και με ένα αμήχανο χαμόγελο.

Είμαι εδώ και γράφω, είμαι εδώ και σκέφτομαι.
Είμαι εδώ και σχεδιάζω, είμαι εδώ και δρω.

Έτσι και αυτό το φθινόπωρο.
Μπορεί η μελαγχολία να με πνίγει.
Μπορεί να μην πήγαν όλα όπως τα σχεδίαζα.

Όμως σύντομα, το ξέρω, όλα θα αλλάξουν.
Και έτσι όπως ένα δέντρο πετάει τα φύλλα του, έτσι βγάζει καινούργια.

Έτσι κι εγώ.
Σε μια δύσκολη φάση, αρχίζω και ταξινομώ.
Ταξινομώ την ζωή μου.
Σχεδιάζω και πάλι.

Να αποτύχω;
Ναι, μπορεί οι στόχοι να αποτύχουν.
Ξέρω όμως ότι θα έχω προσπαθήσει για κάτι.
Ξέρω ότι δε θα έχω μείνει στάσιμος.

Έτσι αρχίζω.
Αρχίζω να με ενδιαφέρω.
Αρχίζω να με προσέχω.

Ήμουν πολύ αφελής.
Νόμιζα αυτό είναι δουλειά άλλων.
Ήμουν εκεί να λύνω προβλήματα. Όμως όχι τα δικά μου.
Ήμουν εκεί να βρέχομαι, να με παίρνει ο αέρας και να μη με πειράζει.
Όμως δε θα με βρεις ξανά σε αυτό το μέρος.

Δε ξέρω αν η στιγμή είναι κατάλληλη.
Δε ξέρω αν θα έχω κάποιον να με στηρίξει.
Δε ξέρω αν θα μπορέσω να τα καταφέρω.
Δε ξέρω αν μπορώ να με εμπιστευτώ.

Ξέρω όμως ότι θα μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου.

~.~.~.~.~