Ανακαίνιση

Έτσι ξεκίνησα, με κάποιες σκέψεις. Με ένα μυαλό που έχει επεξεργαστεί τόσα πολλά.
Με ένα μυαλό σε 24ωρη λειτουργία.

Κι όμως, δε τα παράτησα. Μπορεί να μην είναι τίποτα, μπορεί να είναι πολλά αυτά που έγιναν.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι έπονται κι άλλα...

Κι όμως, είμαι από αυτούς, που ανάμεσα στον κόσμο της πόλης, αυτόν τον αφιλόξενο -ώρες ώρες τρομακτικό, περπατάω με το κεφάλι ψηλά και με ένα αμήχανο χαμόγελο.

Είμαι εδώ και γράφω, είμαι εδώ και σκέφτομαι.
Είμαι εδώ και σχεδιάζω, είμαι εδώ και δρω.

Έτσι και αυτό το φθινόπωρο.
Μπορεί η μελαγχολία να με πνίγει.
Μπορεί να μην πήγαν όλα όπως τα σχεδίαζα.

Όμως σύντομα, το ξέρω, όλα θα αλλάξουν.
Και έτσι όπως ένα δέντρο πετάει τα φύλλα του, έτσι βγάζει καινούργια.

Έτσι κι εγώ.
Σε μια δύσκολη φάση, αρχίζω και ταξινομώ.
Ταξινομώ την ζωή μου.
Σχεδιάζω και πάλι.

Να αποτύχω;
Ναι, μπορεί οι στόχοι να αποτύχουν.
Ξέρω όμως ότι θα έχω προσπαθήσει για κάτι.
Ξέρω ότι δε θα έχω μείνει στάσιμος.

Έτσι αρχίζω.
Αρχίζω να με ενδιαφέρω.
Αρχίζω να με προσέχω.

Ήμουν πολύ αφελής.
Νόμιζα αυτό είναι δουλειά άλλων.
Ήμουν εκεί να λύνω προβλήματα. Όμως όχι τα δικά μου.
Ήμουν εκεί να βρέχομαι, να με παίρνει ο αέρας και να μη με πειράζει.
Όμως δε θα με βρεις ξανά σε αυτό το μέρος.

Δε ξέρω αν η στιγμή είναι κατάλληλη.
Δε ξέρω αν θα έχω κάποιον να με στηρίξει.
Δε ξέρω αν θα μπορέσω να τα καταφέρω.
Δε ξέρω αν μπορώ να με εμπιστευτώ.

Ξέρω όμως ότι θα μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου.

~.~.~.~.~