Η ζωή μου στην πόλη

Ζω σε μια πόλη που μπορείς να χαθείς στο πλήθος της και ταυτόχρονα να συναντήσεις τους περισσότερους γνωστούς σου, σε ένα μέρος.
Ζω σε μια πόλη που μπορείς να ξέρεις τίποτα ή τα πάντα για τη ζωή του άλλου.
Ζω σε μια πόλη, λίγο περίεργη. Με ανθρώπους τόσο διαφορετικούς και τόσο ίδιους ταυτόχρονα.

Αν με τρομάζει;
Όχι, το αγαπώ.
Αγαπώ τον φόβο αυτό. Του άγνωστου.
Του να βγεις ένα ραντεβού και να μη ξέρεις τι θα συναντήσεις.
Το να δεις μπροστά σου, πράγματα που θα σε ξυπνήσουν.
Το να ζήσεις ένα κομμάτι από τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου.

Ίσως να είναι περίεργο.
Αυτό που κάθε φορά νιώθω.
Το ότι δε θα μπορούσα να αφήσω αυτή την πόλη.
Το ότι δε θα μπορούσα χωρίς τους ανθρώπους της.

Κι εκεί που ξενερώνω απίστευτα και μπουχτίζω,
την επόμενη φοράω τα ακουστικά μου και αρχίζω να χορεύω,
χαζεύοντας τον κόσμο και τις βιτρίνες.
Κι εκεί που η κίνηση γίνεται ανυπόφορη,
ένας καφές με καλούς φίλους σε ηρεμεί πιο πολύ από οτιδήποτε.
Και όταν όλα είναι τόσο βαρετά και ήσυχα,
τότε θα ανατραπούν όλα και θα τρέχεις σα να είσαι σε μαραθώνιο.

Γιατί η ζωή σε αυτή την πόλη, σίγουρα θα μπορούσε να είναι καλύτερη,
ίσως με λιγότερους εγωιστές, ίσως με περισσότερα χρήματα.

Το να παλεύεις όμως, με όλα τα όπλα του κόσμου είναι το πιο εύκολο πράγμα.

~.~.~.~.~