Μόνο Λόγια

Σε μια πόλη που ξέρει να λέει τα καλύτερα ψέματα, είναι αλήθεια πως ψάχνεις για λίγη ειλικρίνεια.

Ποτέ δεν ήταν πιο δύσκολο.

Άνθρωποι κάλπικοι, 

λες και τους έφτιαξαν για να διανέμουν μια λάθος εικόνα για το γένος μας.

Άνθρωποι που με μόνο λόγια φροντίζουν να σε μεθούν,

να σε γεμίζουν εικόνες.

Άνθρωποι που γεμίζουν τα κενά σου, αυτά του μυαλού,

με τις υποσχέσεις τους.

Υποσχέσεις ότι θα μείνουν εδώ.

Υποσχέσεις ότι θα περάσετε ένα όμορφο καλοκαίρι.

Υποσχέσεις ότι θα είναι εντάξει απέναντί σου.

Υποσχέσεις για ότι έχεις φανταστεί.

Κι εσύ περιμένεις πράξεις

και αυτές ποτέ δεν έρχονται.

Και πριν προλάβεις να καταλάβεις,

απλά δικαιολογείς.

Ε όχι λοιπόν, 

γιατί οι δικαιολογίες κάποτε τελειώνουν.

Και κάπως έτσι οι άνθρωποι πέφτουν στα μάτια μας.

Όχι άδικα,

εκείνοι το επέλεξαν.

Επέλεξαν να "πράξουν" εκ του ασφαλούς.

Επέλεξαν να μη δράσουν, να μείνουν απαθείς. 

Εγώ επέλεξα να τους διώξω από τη ζωή μου.

Και όποτε τους συναντάω; Να τους αποφεύγω.

Δύσκολο, ξέρω, οι υποσχέσεις είναι γλυκές.

Αυτό που μένει μετά όμως είναι πίκρα.

Πίκρα για κάτι που έμεινε στα λόγια, 

σαν τα σχέδια που κάναμε κάποτε...

~.~.~.~.~.~.~.~